Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز بردباری من موج می شود لنگرز خاکساری من صدر آستان گردد
Qəzəl 3696ز باده چشم تو ظالم رحیم می گردداگر بخیل به مستی کریم می گردد
Qəzəl 3720طراوتی که ز رخسار یار می باردکجا ز ابر به چندین بهار می بارد؟
Qəzəl 3730هنوز نرگس او مستی ازل داردهنوز ملک دل از غمزه اش خلل دارد
Qəzəl 3740کسی که دل به خیال تو در گرو داردبه هر نفس که برآرد حیات نو دارد
Qəzəl 3750سیه دل از غم دنیا خطر نمی داردکه خون مرده غم نیشتر نمی دارد
Qəzəl 3751فسرده دل نفس خونچکان نمی داردزمین شوره گل و ارغوان نمی دارد
Qəzəl 3754عذار نوخط دلدار دیدنی داردگلی که می رود از دست چیدنی دارد
Qəzəl 3755قدم به چشم من خاکسار نگذاردز ناز پا به زمین آن نگار نگذارد
Qəzəl 3758بیاض گردن او دست من ز کار بردبیاض خوش قلم از دست اختیار برد
Qəzəl 3759ز زیر تیغ تغافل شکیب من جان بردمرا به رنجش بیجا ز جای نتوان برد
Qəzəl 3771حساب زخم دل ما که می تواند کرد؟شمار موجه دریا که می تواند کرد؟
Qəzəl 3775رسید موسم گل ترک کار باید کردنظاره گل روی بهار باید کرد
Qəzəl 3780نظر بر آن رخ چون آفتاب نتوان کردبه یک نگاه دل خویش آب نتوان کرد
Qəzəl 3781علاج غم به می خوشگوار نتوان کردبه آب، آینه را بی غبار نتوان کرد
Qəzəl 3800ز کاوش دلم آزار رنگ می بازدبه پای من چو رسد خار رنگ می بازد
Qəzəl 3808ز شمع شهپر پروانه ها اگر سوزدمرا ز گرمی پرواز بال و پر سوزد
Qəzəl 3811نگه ز دیدن رخسار یار می سوزدنسیم صبح درین لاله زار می سوزد
Qəzəl 3813به روی خوب تو هرکس ز خواب برخیزداگر ستاره بود آفتاب برخیزد
Qəzəl 3824لبت ز خنده دندان نما گهر ریزدتبسم تو در آب گهر شکر ریزد
Qəzəl 3825ز جلوه تو دل آسمان فرو ریزدگل ستاره چو برگ خزان فرو ریزد
Qəzəl 3841جنون من ز نسیم بهار کامل شدحذر کنید که دیوانه بی سلاسل شد
Qəzəl 3843زگریه آینه هر دلی که روشن شدچو اشک، مردمک حلقه های شیون شد
Qəzəl 3858فروغ گوهر چرخ از جلای دل باشدصفای روی زمین در صفای دل باشد
Qəzəl 3859مرا جلای دل از چشم خونفشان باشدکه آب صیقل خاک است تا روان باشد
Qəzəl 3868نشاط زنده دلان پایدار می باشددرین پیاله می بی خمار می باشد
Qəzəl 3872به ملک امن رضا شور وشر نمی باشدکه انقلاب در آب گهر نمی باشد
Qəzəl 3879کریم اوست که خود را بخیل می داندعزیز اوست که خود را ذلیل می داند
Qəzəl 3881قد تو سرو چمن را پیاده می داندرخ تو چهره گل را گشاده می داند
Qəzəl 3886خط تو سلسله خود به مشک ناب رساندکمند زلف تو خود را به آفتاب رساند