Qəzəl 11

می‌رسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدامی‌خلد در دیدهٔ من هر نفس خاری جدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Türki qəzəl 11

Rəhm qıl Saibə, saqi, mey ilə tut əliniNeçə içsin qanını bu ürəyi qan olmuş?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 12

کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 13

شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Türki qəzəl 17

Bizə indi zərrə tək cövlana gəlmişlər hənuzAftabi-eşq ilə dövrana gəlmişlər hənuz

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 18

به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 19

تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست رااز حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 24

نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 29

خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترالنگرِ گهواره بود از کودکی تمکین ترا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 30

جنّتِ در‌بسته سازد مُهرِ خاموشی تراچهره زرّین می‌کند چون به، نمدپوشی ترا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 32

خدایا شاه ما را صحت کامل کرامت کنبه غیر از درد دین از دردها او را حمایت کن

Saib TəbriziQəsidə2 dəq
Qəsidə 34

اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است

Saib TəbriziQəsidə4 dəq
Qəzəl 34

Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəsidə 36

می می چکد از آب و هوای صفی آبادجامی است پر از باده بنای صفی آباد

Saib TəbriziQəsidə3 dəq
Qəzəl 37

غیر حق را می‌دهی ره در حریمِ دل چرا؟می‌کِشی بر صفحهٔ هستی خطِ باطل چرا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 40

آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟برق را پیراهنِ فانوس پوشیدن چرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 42

مد احسان است بسم الله دیوان صبح راره به مضمون می توان بردن ز عنوان صبح را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 43

گریهٔ مستانه می‌سازم شرابِ تلخ رامی‌کنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 46

(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 49

شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 52

خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 54

ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 54

تنگدستی راست سازد نفسِ کج‌رفتار راپیچ و تاب از وسعتِ ره می‌فزاید مار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 56

سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 57

ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 58

نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 59

داد سیلِ گریه‌ٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 60

عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 63

باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 66

کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا

Saib Təbrizi1 dəq