Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
میرسد هر دم مرا از چرخ آزاری جدامیخلد در دیدهٔ من هر نفس خاری جدا
Türki qəzəl 11Rəhm qıl Saibə, saqi, mey ilə tut əliniNeçə içsin qanını bu ürəyi qan olmuş?
Pərakəndə şeir 12کام خود از کوشش امید می گیریم مابخت اگر باشد نبات از بید می گیریم ما
Qəsidə 13شکر کز اقبال روزافزون شاه تاجدارآفتاب فتح طالع شد ز برج قندهار
Türki qəzəl 17Bizə indi zərrə tək cövlana gəlmişlər hənuzAftabi-eşq ilə dövrana gəlmişlər hənuz
Pərakəndə şeir 18به خودسازی بدل کن ای سیه دل خانه سازی راکه جز گرد کدورت نیست حاصل خاکبازی را
Qəzəl 19تا توان کردن ز خونِ ما نگارین دست رااز حنا بهرِ چه باید کرد رنگین دست را
Pərakəndə şeir 24نه چنان تنگ گرفته است دل تنگ مراکه برآرد ز کدورت می گلرنگ مرا
Qəzəl 29خوابِ ناز از حسنِ روزافزون نشد سنگین ترالنگرِ گهواره بود از کودکی تمکین ترا
Qəzəl 30جنّتِ دربسته سازد مُهرِ خاموشی تراچهره زرّین میکند چون به، نمدپوشی ترا
Qəsidə 32خدایا شاه ما را صحت کامل کرامت کنبه غیر از درد دین از دردها او را حمایت کن
Qəsidə 34اصفهان یک دل روشن ز چراغان شده استپل ز آراستگی تخت سلیمان شده است
Qəzəl 34Həvəsə tabe o gül üzlü nigar olsun niyə?Bu işıqlı ildırım kolluqda tar olsun niyə?
Qəsidə 36می می چکد از آب و هوای صفی آبادجامی است پر از باده بنای صفی آباد
Qəzəl 37غیر حق را میدهی ره در حریمِ دل چرا؟میکِشی بر صفحهٔ هستی خطِ باطل چرا
Qəzəl 40آهِ عالمسوز را در سینه دزدیدن چرا؟برق را پیراهنِ فانوس پوشیدن چرا
Qəzəl 42مد احسان است بسم الله دیوان صبح راره به مضمون می توان بردن ز عنوان صبح را
Qəzəl 43گریهٔ مستانه میسازم شرابِ تلخ رامیکنم چون ابر مروارید آبِ تلخ را
Pərakəndə şeir 46(حاجت از خاک مراد در میخانه طلبدم همت ز لب خامش پیمانه طلب)
Pərakəndə şeir 49شیوه ما گرد جانان بی خبر گردیدن استگرد دل گردیدن ما گرد سر گردیدن است
Pərakəndə şeir 52خوش آن شبی که کنم مست دیده بانش رابه دست بوسه دهم خاک آستانش را
Pərakəndə şeir 54ز ناز بوسه لب دلستان نداد مرابه لب رسید مرا جان و جان نداد مرا
Qəzəl 54تنگدستی راست سازد نفسِ کجرفتار راپیچ و تاب از وسعتِ ره میفزاید مار را
Pərakəndə şeir 56سلاح جوهر ذاتی است شیرمردان راچه حاجت است به شمشیر تیزدستان را؟
Pərakəndə şeir 57ز جلوه تو حیاتی است خاکساران راکه خون مرده شمارند آب حیوان را
Qəzəl 58نیست غیر از آه، دلسوزی دلِ افگار راشمعِ بالین از تبِ گرم است این بیمار را
Qəzəl 59داد سیلِ گریهٔ من غوطه در گِل بحر راگوهر از گَردِ یتیمی کرد ساحل بحر را
Qəzəl 60عشق کو تا گرم سازد این دلِ رنجور رادر حریمِ سینه افروزد چراغِ طور را
Pərakəndə şeir 63باقی به حق، ز خویش فنا می کند ترااز عشق غافلی که چها می کند ترا
Pərakəndə şeir 66کو عشق تا به هم شکند هستی مرا؟ظاهر کند به عالمیان پستی مرا