Pərakəndə şeir 191

(در گلستانی که روید دام چون سنبل ز خاکبلبل دون همت ما میل پروازی نکرد)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 192

ناتوانی از اجابت نیست مانع آه رامی‌رساند پیچ و خم آخر به منزل راه را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 194

بر گل رخسار او تا زلف پیچ و تاب زدشهپر پروانه سیلی بر رخ مهتاب زد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 195

Aya bənzər o gözəl aldanar hər yağlı dilə,Kişi istər ki, yolun rişəsini alsın ələ.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 198

از فضولی چشم بستم خار و گل همرنگ شدگوش را کردم گران، هر نغمه سیرآهنگ شد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 206

زخم گستاخم لب تیغ شهادت می‌مکدشبنم من خون خورشید قیامت می‌مکد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 209

یادگار عشق داغی در دل دیوانه ماندشمع رفت از انجمن، خاکستر پروانه ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 221

می گذارد کفش هر کس پیش پای میهماندر لباس خدمت اظهار ملالت می کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 225

کدامین سینه مجروح مهمان تو می گردد؟که شور حشر بر گرد نمکدان تو می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 229

کوکب سعدی بود از هر شرر پروانه رااختری پیوسته باشد در گذر پروانه را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 231

خطر از قاطعان راه، رهبر بیشتر داردکه پیرو پیش رو از پیشرو دایم سیر دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 235

چه زنگ از خاطر من دیده نمناک بردارد؟چه گرد از روی برگ تاک، اشک تاک بردارد؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 239

کسی چون چشم ازان رخسار آتشناک برگیرد؟که انگشت از اشارت کردنش چون شمع درگیرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 251

یاد ایامی که رویش را بهار شرم بودبا حیا هنگامه نظاره او گرم بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 253

پنبه دامن می کشد از داغ مرهم سوز ماسینه می دزدد نسیم از باغ شبنم سوز ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 256

شد چو گل از روی خندان، خرده زر رزق ماچون صدف گشت از دهان پاک، گوهر رزق ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 261

آنچه آن روی لطیف از سایه مژگان کشیدکی عذار ماه مصر از سیلی اخوان کشید؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 260

مهر خاموشی که گیرد از دهان زخم ما؟غیر پیکانش که می داند زبان زخم ما؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 263

گل نشکفته من در چمن هرگز نمی‌خوابدبه شبنم در ته یک پیرهن هرگز نمی‌خوابد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 265

ز شور بلبلان گل از هوای خود نمی افتدز آه صبح، خورشید از هوای خود نمی افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 266

مصفا چون شود دل در غبار تن نمی‌گنجدکه چون شد صیقلی آیینه در گلخن نمی‌گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 269

امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 278

خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 279

گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 280

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 281

Can boğazda, sübhtək biz indi nalan olmuşuq,Dərdimiz çıxmış üzə, eşqi nümayan olmuşuq.

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 294

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ماتیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 298

اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 303

حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهدبرات بوسه‌ای زان لعل شکربار می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq