Pərakəndə şeir 266

مصفا چون شود دل در غبار تن نمی‌گنجدکه چون شد صیقلی آیینه در گلخن نمی‌گنجد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 269

امید وقت خوش از جمع دیوان داشتم، غافلکه تصحیح دواوین، خونی اوقات من گردد!

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 278

خار در پیراهن فرزانه می ریزیم ماگل به دامن بر سر دیوانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 279

گر به ظاهر چون لب پیمانه خاموشیم مااز ته دل چون خم سربسته در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 280

چشم مست یار شد مخمور و مدهوشیم ماباده از جوش نشاط افتاد و در جوشیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 281

Can boğazda, sübhtək biz indi nalan olmuşuq,Dərdimiz çıxmış üzə, eşqi nümayan olmuşuq.

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 294

نیست بر سبزان گلشن، دیده پر خون ماتیغ خونخوار تو باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 298

اگر ملک دو عالم را کند یک کاسه اقبالشهمان از حرص، چین بر جبهه فغفور می ماند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 299

گرانخوابی که آه سرد را مهتاب می داندنسیم صبح محشر را فسون خواب می داند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 303

حجاب بی‌زبانم رخصت گفتار می‌خواهدبرات بوسه‌ای زان لعل شکربار می‌خواهد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 314

زلف او کی به خیال من غمناک افتد؟مگر از شانه به فکر دل صد چاک افتد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 322

هر که را می نگری شکوه ز قسمت داردجز دل ما که به ناداده قناعت دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 344

کجا دماغ تو گرم از شراب می‌گردد؟که می ز شرم نگاه تو آب می‌گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 344

ز بت چون پاک سازد بت شکن بتخانه ما را؟که می روید بت از دیوار و در کاشانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 346

زبان برگ بود از ذکر خامش بوستان‌ها رانسیم نوبهاران کرد گویا این زبان‌ها را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 353

به دست خود کند بیدادگر بنیاد دولت راستمگر لشکر بیگانه می سازد رعیت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 359

غبار خط چو به عزم نبرد می خیزدز آب چشمه خورشید گرد می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 362

شکسته بند قناعت مرا دهان بسته استهمانیم که مرادم ز استخوان باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 367

دلاوران که صف کارزار می شکنندبه خون گرم من اول خمار می شکنند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 369

ز هر نهال به قد سرو اگر زیاده بودنظر به قامت رعنای او پیاده بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 373

فیض در دامن صحرای جنون می باشدخاک این بادیه آغشته به خون می باشد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 375

ساده لوحان که بدآموز به صحبت شده اندغافل از جنت دربسته خلوت شده اند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 389

(چشمت که راه توبه احباب می زندساغر به طاق ابروی محراب می زند)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 392

ماه از حجاب روی تو پروین عرق کندآیینه را شکوه جمال تو شق کند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 393

تا چند رخ ز باده کسی لاله گون کند؟تا کی کسی شناه به دریای خون کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 394

چندان که ممکن است کسی مردمی کنددم را چرا علم کند و کژدمی کند؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 408

گل بوی بی وفایی ارواح می دهدیادی ز کم بقایی ارواح می دهد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 407

فروغ حسن از خط بیش گردد لاله رویان راکه خاموشی بود کمتر، چراغ زیر دامان را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 411

هرگز کسی ز قافله دل نشان ندیدیک آفریده آتش این کاروان ندید

Saib Təbrizi1 dəq