Pərakəndə şeir 464

با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 465

درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 477

آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 482

فتنه روز جزا خانه نشین است اینجافتنه این است که در خانه زین است اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 486

هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 493

دیده از صورت‌پرستی بسته بود آیینه‌امنوخطی دیدم که بازی کرد دل در سینه‌ام

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 501

گریه را بی‌طاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان می‌کنم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 508

به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردمز هر پیمانه ای خون در دل افلاک می کردم

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 507

از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 510

به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ازین قند مکرر سیر من یکبار چون گردم؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 526

فرهادم و ثبات قدم هست پیشه امناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 527

O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 535

دام امید در ره ایام بسته‌ایمدر رهگذار سیل ز خس دام بسته‌ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 536

راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایمما راه آشنایی بیگانه بسته ایم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 538

رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیمخوش کعبه ای به خار مغیلان گذاشتیم

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 546

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 556

کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 558

Şad elə laləyanaq, zülfü pərişanları sən,Nura qərq eylə ürəkdən o şəbistanları sən.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 560

به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 570

دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 572

پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 575

ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 583

ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 586

آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 593

تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 593

Qəribədir, çəkir əqlin müdam kəməndə səni,Məhəbbət azad edər, əql edərsə bəndə səni.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 596

به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 597

یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 609

ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 617

گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن

Saib Təbrizi1 dəq