Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
با بخت تیره کوکب ما را چه اعتبار؟در روز ابر، بال هما را چه اعتبار؟
Pərakəndə şeir 465درویش خامش است ز مبرم کشنده تراز پشه هاست پشه خاکی گزنده تر
Pərakəndə şeir 477آن که از چاک دل خویش بود محرابشنشود پرده نسیان عبادت خوابش
Qəzəl 482فتنه روز جزا خانه نشین است اینجافتنه این است که در خانه زین است اینجا
Pərakəndə şeir 486هر که پیش از مرگ مرد از یک جهان غم شد خلاصهر که بیرون رفت از عالم، ز عالم شد خلاص
Pərakəndə şeir 493دیده از صورتپرستی بسته بود آیینهامنوخطی دیدم که بازی کرد دل در سینهام
Pərakəndə şeir 501گریه را بیطاقتی آموختن حق من استدر دو مجلس قطره را همچشم طوفان میکنم
Pərakəndə şeir 508به می گرد ملال از چهره دل پاک می کردمز هر پیمانه ای خون در دل افلاک می کردم
Qəzəl 507از نظر کرد نهان خط رخ آن مهوش راپردگی ساخت شب دل سیه این آتش را
Pərakəndə şeir 510به بوسی قانع از لبهای شکربار چون گردم؟ازین قند مکرر سیر من یکبار چون گردم؟
Pərakəndə şeir 526فرهادم و ثبات قدم هست پیشه امناخن دوانده در جگر سنگ تیشه ام
Qəzəl 527O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya
Pərakəndə şeir 535دام امید در ره ایام بستهایمدر رهگذار سیل ز خس دام بستهایم
Pərakəndə şeir 536راه نشاط بر دل دیوانه بسته ایمما راه آشنایی بیگانه بسته ایم
Pərakəndə şeir 538رفتیم و کوی او به رقیبان گذاشتیمخوش کعبه ای به خار مغیلان گذاشتیم
Pərakəndə şeir 546گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن
Pərakəndə şeir 556کجا طی راه حق با جان غافل می توان کردن؟به پای خفته کی قطع منازل می توان کردن؟
Qəzəl 558Şad elə laləyanaq, zülfü pərişanları sən,Nura qərq eylə ürəkdən o şəbistanları sən.
Pərakəndə şeir 560به فکر از عقده افلاک نتوان کرد سر بیرونچرا در بیضه آرد مرغ زیرک بال و پر بیرون؟
Pərakəndə şeir 570دستی که ریزشی نکند زیر خشت بهاز کعبه ای که فیض نبخشد کنشت به
Pərakəndə şeir 572پا چو مجنون جمع اگر در دامن صحرا کنیمی توانی رام لیلی را ز استغنا کنی
Pərakəndə şeir 575ندارد حسن خط چون من غلام حلقه در گوشیندارد صفحه دوران چو من عاشق بناگوشی
Pərakəndə şeir 583ز چهره تو چو خوشید نور می بارداگر تو در دل شبها ستاره بار شوی
Pərakəndə şeir 586آسوده ای که لطف نمایان ندیده ایآن سینه را ز چاک گریبان ندیده ای
Pərakəndə şeir 593تا چو سرزلف صد شکست نیابیدامن معشوق را به دست نیابی
Qəzəl 593Qəribədir, çəkir əqlin müdam kəməndə səni,Məhəbbət azad edər, əql edərsə bəndə səni.
Pərakəndə şeir 596به هرزه ناله و فریاد ای سپند مکناگر ز سوختگانی صدا بلند مکن
Pərakəndə şeir 597یکی هزار شد از عشق ناتمامی منز آفتاب قیامت فزود خامی من
Pərakəndə şeir 609ای قیامت نخل بند قامت رعنای تونخل رعنایی به بارآورده بالای تو
Pərakəndə şeir 617گر تو با هر خار و خس خواهی چو گل افروختناز چراغ غیرتم (گل) می کند واسوختن