نخل قد تو هم آغوش بلا کرد مراهوس زلف تو همدست صبا کرد مرا

خاک در دیده مقراض جدایی بادا!که ازان حاشیه بزم جدا کرد مرا

عکس من خاک به چشم آینه را می پاشیدپرتو روی تو آیینه نما کرد مرا

بعد عمری که فلک بر سر انصاف آمدهمچو یوسف به لب چاه بها کرد مرا

(چه عجب گر جگر نی بخراشد نفسمبند از بند، فراق تو جدا کرد مرا)

(داشتم شکوه ز ایران، به تلافی گردوندر فرامشکده هند رها کرد مرا)

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چون به بستر بنهم پهلوی راحت صائب؟غنچه خسبی، گره بند قبا کرد مرا

O qəddinin həsrəti salmış məni bəlaya.O zülfünün şövqündən bir yoldaşam səbaya

Görüm ki, ayrı düşsün o qayçı gözləritək,Kim saldısa hicranı bu şad gündə araya.

Ömrümüzün sonunda fələk insafa gəldi,Döndük quyu başında Yusif kimi bəqaya

Nəfəs çəkdim, odundan yandı neyin də bağrı,Kəsildim mən də bənd-bənd, axır gəldim nəvaya.

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. Dövran əmni sıxanda İrandan etdim hicrət,Uzaq Hind ölkəsindən qurtar məni, xudaya!

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq