Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مرا تعجب از آن پُرحجاب میآیدکه در خیال چهسان بینقاب میآید
Qəzəl 4001ز راه صلح مهیای جنگ می آیدز مومیایی او کار سنک می آید
Qəzəl 4014اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید
Qəzəl 4020Yarın yanında məni, gör, necə əyibdi bu qəm,Baharda, diqqət elə, sapsarı xəzan kimiyəm.
Qəzəl 4030کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید
Qəzəl 4032Fitnəsindən o xumar gözlülərin eylə həzər,Fitnəkar insan əlindən həmişə fitnə gələr.
Qəzəl 4045زخمی که ره به لذت ناسور می بردفیض نمک ز مرهم کافور می برد
Qəzəl 4055از چشم ودل کی آن گل سیراب بگذردخودبین کجا ز آینه وآب بگذرد
Qəzəl 4056از کوچه ای که آن گل بی خار بگذردموج لطافت از سر دیوار بگذرد
Qəzəl 4077زخم از هنر همیشه به صاحب هنر رسدچون خانه صدف که به آب از گهر رسد
Qəzəl 4085Hicr dərdindən əgər olsa ürək yara, yetər,Döyünər qəlbinə vaxt, yar xəbəri yara yetər.
Qəzəl 4092Bir ömür səbr elədim, nameyi-canan gəlsin,Misirin elçisini gözlədi Kənan, gəlsin.
Qəzəl 4097زین درد بی شمار که دل را نصیب شدخواهد زراه تجربه آخرطبیب شد
Qəzəl 4098تا آفتاب رایت گل آشکار شداز توبه شکسته جهان لاله زار شد
Qəzəl 4100لعل لبش ز سبزه خط دلنواز شدزین قفل زنگ بسته در عیش باز شد
Qəzəl 4101تا چهره تو از می گلرنگ آل شدشبنم به روی گل عرق انفعال شد
Qəzəl 4111از روی درد هر که ز دل آه می کشدبی چشم زخم یوسفی از چاه می کشد
Qəzəl 4123O hünər sahibləri köçdü cahandan, qalmadı,Sərbəsər boşdur tamam indi gülüstan, qalmadı.
Qəzəl 4136آنان که دل به عقل خدا دور داده اندمغز سر همای به عصفور داده اند
Qəzəl 4137عیش جهان به رند می آشام داده اندخط مسلمی به لب جام داده اند
Qəzəl 4160Bu göyün altı yenə əhli-duayla doludur,Kəbə Allah evidir, indi gədayla doludur.
Qəzəl 4180معشوق کی زاهل هوس یاد می کندشکر کجا ز مور ومگس یاد می کند
Qəzəl 4183مخمور را نگاه تو سرشار میکندبدمست را عتاب تو هشیار میکند
Qəzəl 4201با طفل آنچه جنبش گهواره میکندبیطاقتی به این دل آواره میکند
Qəzəl 4236دولت ز دستگیری مردم بپابودفانوس این چراغ ز دست دعابود
Qəzəl 4256چینی اگر ز سنبل زلف تو وا شودخون از دماغ مشک روان درختا شود
Qəzəl 4315بی خواست حرف تلخی ازان نوش لب رسیدآخر ز غیب روزی ما بیطلب رسید
Qəzəl 4323بر یاد عشق بار هوس می توان کشیدبر بوی گل درشتی خس می توان کشید
Qəzəl 4324هر کس نوایی از من آتش زبان شنیدافسرده شد چو زمزمه بلبلان شنید
Qəzəl 4330چشمی که مقید به نظر باز نگرددچون دیده آیینه سخنساز نگردد