Qəzəl 6075

Ey könül, qışlı, payızlı ruzigarı fikr elə,Huşyar ol, tez solar ömrün baharı, fikr elə.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6172

تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبینکی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6421

گر محو ز خاطر شود اندیشه مردنممکن بود از دل غم صدساله ستردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6638

ای چشم تو خونریزتر از دور زمانهمژگان ترا مردمک دیده نشانه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6808

عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟چند ازان گلبن پر گل کف پر خار آری؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6889

ای آن که دل به ابروی پیوسته بسته‌ایغافل مشو که در ته طاق شکسته‌ای

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 1

اگر نه مدِّ بسم‌الله بودی تاجِ عنوان‌هانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوان‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2

آنچنان کز رفتن گل خار می‌ماند به جااز جوانی حسرت بسیار می‌ماند به جا

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Türki qəzəl 13

Ömr keçdi, səfər əsbabını amadə qılınHərnə sizdən kəsə tiği-əcəl ondan kəsilin

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 30

(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəsidə 45

اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار

Saib TəbriziQəsidə5 dəq
Qəzəl 48

از شکستِ ماست گردش، چرخِ بی‌بنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 90

روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را

Saib TəbriziQəzəl4 dəq
Pərakəndə şeir 91

تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 93

آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 95

هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 96

بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Pərakəndə şeir 149

ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 154

ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 165

برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 184

Mən pərişan deyiləm hali-pərişanlığıma,Şəmşirəm, gülmə daha sən mənim üryanlığıma.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 189

کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 217

ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 237

مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 238

خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارداگر از پا درآید پشت بر دیوار نگذارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 243

Kim deyir ki, bir yerə çatmaz bizim hər dadımız?Dağı yerdən oynadıbdır ahımız, fəryadımız.

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 252

چشم من دایم سپند آتش رخساره بودچون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 253

شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 265

Xoş o əyyama ki, həmdərdü dəva olduq biz,Fikri bir, arzusu bir, əhdə vəfa olduq biz.

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 277

اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq