Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Ey könül, qışlı, payızlı ruzigarı fikr elə,Huşyar ol, tez solar ömrün baharı, fikr elə.
Qəzəl 6172تا به خون رنگین نسازی چون گل احمر جبینکی توانی شست در سرچشمه کوثر جبین؟
Qəzəl 6421گر محو ز خاطر شود اندیشه مردنممکن بود از دل غم صدساله ستردن
Qəzəl 6638ای چشم تو خونریزتر از دور زمانهمژگان ترا مردمک دیده نشانه
Qəzəl 6808عیب صاحب هنران چند به بازار آری؟چند ازان گلبن پر گل کف پر خار آری؟
Qəzəl 6889ای آن که دل به ابروی پیوسته بستهایغافل مشو که در ته طاق شکستهای
Qəzəl 1اگر نه مدِّ بسمالله بودی تاجِ عنوانهانگشتی تا قیامت نوْ خطِ شیرازه دیوانها
Qəzəl 2آنچنان کز رفتن گل خار میماند به جااز جوانی حسرت بسیار میماند به جا
Türki qəzəl 13Ömr keçdi, səfər əsbabını amadə qılınHərnə sizdən kəsə tiği-əcəl ondan kəsilin
Pərakəndə şeir 30(مده ز دست درین فصل جام صهبا راکه موج لاله به می شست روی صحرا را)
Qəsidə 45اقبالمند آن که به تأیید کردگاردر زیر پا نظر کند از اوج اعتبار
Qəzəl 48از شکستِ ماست گردش، چرخِ بیبنیاد رانیست غیر از دانه آب این آسیای باد را
Qəzəl 90روح پاک من کند پاکیزه گوهر تیغ رامشک گردد خون من در ناف جوهر تیغ را
Pərakəndə şeir 91تا خیال زلف او ره در دل دیوانه داشتاز پر و بال پری جاروب این ویرانه داشت
Qəzəl 93آه باشد بِه ز زلفِ عنبرین عشاق رااشک باشد بهتر از دُرِّ ثمین عشاق را
Pərakəndə şeir 95هر کجا قامت دلدار به دعوی برخاستسرو چون زنگ ز آیینه قمری برخاست
Qəzəl 96بر نمی آید مراد از کعبه گل عشق راهست محراب دعا از رخنه دل عشق را
Pərakəndə şeir 149ترا که برق بلا خوشه چین خرمن نیستخبر ز حال من و تنگدستی من نیست
Pərakəndə şeir 154ز اهل سخن مپرس مقام سخن کجاستحسن غریب را که شناسد وطن کجاست؟
Qəzəl 165برگ کاهی نیست کشت نابسامان مراخوشه از اشک پشیمانی است دهقان مرا
Qəzəl 184Mən pərişan deyiləm hali-pərişanlığıma,Şəmşirəm, gülmə daha sən mənim üryanlığıma.
Pərakəndə şeir 189کاوش مژگان او از بس که دست انداز کردصفحه آیینه را چون سینه شهباز کرد
Pərakəndə şeir 217ناله ام ناخن به داغ عندلیبان می زندگریه گرم من آتش در گلستان می زند
Pərakəndə şeir 237مگر شمشیر او امروز آب تازه ای دارد؟که در هر بخیه زخمم زیر لب خمیازه ای دارد
Pərakəndə şeir 238خوش آن آزاده کز منت به خاطر بار نگذارداگر از پا درآید پشت بر دیوار نگذارد
Qəzəl 243Kim deyir ki, bir yerə çatmaz bizim hər dadımız?Dağı yerdən oynadıbdır ahımız, fəryadımız.
Pərakəndə şeir 252چشم من دایم سپند آتش رخساره بودچون شرر تا چشم وا کردم دلم آواره بود
Pərakəndə şeir 253شمع دل را روشنی در وقت خاموشی بودراحتی گر هست در خواب فراموشی بود
Qəzəl 265Xoş o əyyama ki, həmdərdü dəva olduq biz,Fikri bir, arzusu bir, əhdə vəfa olduq biz.
Qəzəl 277اشک پیش مردم فرزانه می ریزیم مادر زمین شور دایم دانه می ریزیم ما