Saib Təbrizi
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟گل از ترانه بلبل شکفته می گردد
Qəzəl 3704نمرده، عمر کسی جاودان نمیگرددخراب تا نشود این دکان نمیگردد
Qəzəl 3723کسی که با تو نشد آشنا که را دارد؟ترا کسی که ندارد چه آشنا دارد؟
Qəzəl 3725که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد
Qəzəl 3727چه وسعت است که این بحر پرگهر داردکه هر حباب در او عالم دگر دارد
Qəzəl 3729تمام رس نبود باده ای که کف داردکه عیب دار بود گوهری که تف دارد
Qəzəl 3734دل رمیده ما شکوه از وطن داردعقیق ما دل پرخونی از یمن دارد
Qəzəl 3737همین نه فاخته در سر هوای او داردبه هر که بنگری این طوق در گلو دارد
Qəzəl 3748چه باک حسن ز چشم پر آب می دارد؟که باده آتش از اشک کباب می دارد
Qəzəl 3749چه باک دانه خال از گزند می دارد؟ز چشم زخم چه پروا سپند می دارد؟
Qəzəl 3752درین بهار به گلزار رفتنی داردبه پای بوی گل از خود گذشتنی دارد
Qəzəl 3760تو آن نه ای که ره از خود بدر توانی بردنمرده از سر خود دردسر توانی برد
Qəzəl 3765ترا چه غم که شب ما دراز میگذرد؟که روزگار تو در خواب ناز میگذرد
Qəzəl 3767همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد
Qəzəl 3784مرا ز خویش کی آن غنچه لب جدا می کرد؟به حرف و صوت اگر شوقم اکتفا می کرد
Qəzəl 3789دل غریب مرا بوی گل بجا آوردکز آن بهار خبرهای آشنا آورد
Qəzəl 3796ز یاد عیش مرا سینه زنگ می گیردز آب گوهرم آیینه زنگ می گیرد
Qəzəl 3798ملال در دل آزاده جا نمی گیردزمین ساده ما نقش پا نمی گیرد
Qəzəl 3814نگه ز دیده من اشکبار برخیزدنفس ز سینه من زخمدار برخیزد
Qəzəl 3874کسی به ملک رضا خشمگین نمی باشددرین ریاض گل آتشین نمی باشد
Qəzəl 3885کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند
Qəzəl 3890اثر ز همت مستانه در شراب نماندفغان که در گهر شاهوارآب نماند
Qəzəl 3898سبکروان به زمینی که پاگذاشته اندبنای خانه بدوشی بجا گذاشته اند
Qəzəl 3901سزد که خرده جان را کند نثار سپندکه یافت راه سخن در حریم یار سپند
Qəzəl 3903فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند
Qəzəl 3907سبکروان که طلبکار یار می گردندغبار رهگذر انتظار می گردند
Qəzəl 3908اگر ز چهره داغم نقاب بردارندجهانیان نظر از آفتاب بردارند
Qəzəl 3926دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند
Qəzəl 3940اگر به قامت رعنای او نظاره کندز طوق فاخته زنجیر سروپاره کند
Qəzəl 3943کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه