که می تواند ازان چشم چشم بردارد؟که ریشه از صف مژگان به هر جگر دارد

مرا کشیده به زنجیر نازک اندامیکه پیچ و تاب سر زلف در کمر دارد

ز بس که محو شدم در نظاره قاتلنشد که زخم من از تیغ آب بر دارد

ز برق و باد قدم وام کن به سیر چمنکه نوبهار ز هر برگ بال و پر دارد

ز کام هر دو جهان آستین فشان گذرددل رمیده ما تا چه در نظر دارد

ز سست عزمی خود ما به خضر محتاجیمو گرنه سیل چه حاجت به راهبر دارد

مشو به تافتن رو، ز خصم کجرو امنهدف ز پشت کمان بیشتر خطر دارد

خطر ز راهزنان کمترست پیرو راکه پیش روی خود از رهنما سپر دارد

مکن ز بستگی کار خویش شکوه که نیبه قدر بند درین بوستان شکر دارد

مگر فتد به غلط سیل را به اینجا راهوگرنه کیست که ما را ز خاک بردارد

رسید سرو ز بی حاصلی به آزادیکدام نخل برومند این ثمر دارد؟

ز قرب سیمبران کاهش است قسمت ماکه در گداز بود رشته تا گهر دارد

درآ به عالم آب از جهان هشیاریکه هر حباب در او عالم دگر دارد

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. از شب دگران راست یک سحر صائبز آه سرد شب ما دو صد سحر دارد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar