دلی که خانه زنبور شد ز پیکانششفای خسته‌دلان است شیره جانش

به خون خود نکند کشته‌اش دهن شیرینز بس که تشنه خون است تیغ مژگانش

به غیر عشق کدامین محیط خون‌خوارستکه دست، پنجه مرجان شود ز دامانش ؟

امید گوهر سیراب ازین محیط مدارکه غیر چین جبین نیست مد احسانش

نفس‌گداختگانند موج‌های سرابکه شسته‌اند ز جان دست در بیابانش

بساز با جگر تشنه همچو اسکندرنظر سیاه مگردان به آب حیوانش

به سرمه دل شب چشم خویش روشن دارکه تیغ سینه شکافی است صبح خندانش

ز میر قافله عشق، رحم مدارکه پر ز یوسف مصری است چاه نسیانش

ز خوان چرخ فرومایه دست کوته دارکه قدر خود شکند هرکه بشکند نانش

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به صدق هرکه برآورد دم ز دل صائبچو صبح ،مشرق خورشید شد گریبانش

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri