Məhəmmədhüseyn Şəhriyar · Qəzəl
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
شب گذشته شتابان به رهگذار تو بودمبه جلد رهگذر اما در انتظار تو بودم
Qəzəl 82به تیرهبختی خود کس نه دیدم و نه شنیدمز بخت تیره خدایا چه دیدم و چه کشیدم
Qəzəl 87اگرچه رند و خراب و گدای خانه به دوشمگدائی در عشقت به سلطنت نفروشم
Qəzəl 99سر برآرید حریفان که سبویی بزنیمخواب را رخت بپیچیم و به سویی بزنیم
Qəzəl 103از تو بگذشتم و بگذاشتمت با دگرانرفتم از کوی تو لیکن عقبِ سر نگران
Qəzəl 110نالد به حال زار من امشب سه تار مناین مایهٔ تسلی شب های تار من
Qəzəl 113تیرهگون شد کوکبِ بختِ همایونفالِ منواژگون گشت از سپهر واژگون اقبالِ من
Qəzəl 118ای آفتاب هالهای از روی ماه تومه بر لب افق لبهای از کلاه تو
Qəzəl 141دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازیبه شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
Qəzəl 145نه عقلی و نه ادراکی و من خود خاک و خاشاکیچه گویم با تو کز عزت ورای عقل و ادراکی
Qəzəl 4سنین عمر به هفتاد میرسد ما راخدای من که به فریاد میرسد ما را
Qəzəl 5زمستان پوستین افزود بر تن کدخدایان راولیکن پوست خواهد کَند ما یکلاقبایان را
Qəzəl 16ای جگرگوشه، کیست دمسازت؟با جگر حرف میزند سازت
Qəzəl 30سری به سینه خود تا صفا توانی یافتخلاف خواهش خود تا خدا توانی یافت
Qəzəl 32رفتم و بیشم نبود روی اقامتوعده دیدار گو بمان به قیامت
Qəzəl 41جوانی حسرتا با من وداع جاودانی کردوداع جاودانی حسرتا با من جوانی کرد
Qəzəl 47صبا به شوق، در ایوان شهریار آمدکه خیز و سر به در از دخمه کن، بهار آمد
Qəzəl 51مسافری که به رخ اشک حسرتم بدوانددلم تحمل بار فراق او نتواند
Qəzəl 58تا که از طارم میخانه نشان خواهد بودطاق ابروی توام قبله جان خواهد بود
Qəzəl 59شمعی فروخت چهره که پروانهٔ تو بودعقلی درید پرده که دیوانهٔ تو بود
Qəzəl 63گر به پیرانه سرم بخت جوانی به سر آیداز در آشتیَم آن مه بیمهر درآید
Qəzəl 64تا دهن بستهام از نوشلبان میبرم آزارمن اگر روزه بگیرم رطب آید سر بازار
Qəzəl 65دیدمت دورنمای در و بام ای شیرازسرم آمد به برِ سینه؛ سلام ای شیراز
Qəzəl 66فَرُّخا از تو دلم ساخته با یاد هنوزخبر از کوی تو میآوردم باد هنوز
Qəzəl 67شب است و باغ گلستان خزان رؤیاخیزبیا که طعنه به شیراز میزند تبریز
Qəzəl 68اگر که شبرو عشقی چراغ ماهت بسستاره چشم و چراغ شب سیاهت بس
Qəzəl 70آتشی زد شب هجرم به دل و جان که مپرسآن چنان سوختم از آتش هجران که مپرس
Qəzəl 73از غم جدا مشو که غنا میدهد به دلاما چه غم غمی که خدا میدهد به دل
Qəzəl 86گلچین که آمد ای گل من در چمن نباشمآخر نه باغبانم شرط است من نباشم
Qəzəl 88خراب از باد پائیز خمارانگیز تهرانمخمار آن بهار شوخ و شهر آشوب شمرانم