دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازی
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
دل و جانی که دربردم من از ترکان قفقازیبه شوخی میبرند از من سیهچشمان شیرازی
من آن پیرم که شیران را به بازی برنمیگیرمتو آهووَش چنان شوخی که با من میکنی بازی
کمان آسمان بین و سمند سرکشی پی کنکه با تیر قضا بازیست بر صید حرم تازی
بیا این نرد عشق آخری را با خدا بازیمکه حسن جاودان بردست عشق جاودان بازی
به هر بامی پریدن چشم عفت خیره میسازدکبوتر آشیان بازد از این آشفتهپروازی
خزانِ گل نوای بلبلان را در گلو بنددکه بوم است آنکه با زاغ و زغن داند همآوازی
ز آه همدمان باری کدورتها پدید آیدبیا تا هردو با آیینه بگذاریم غمّازی
غبار فتنه بگو برخیز از آن سرچشمهٔ طبعیکه چون چشم غزالان داند افسون غزلسازی
به ملک ری که فرساید روان فخر رازیهاچه انصافی رود با ما که نه فخریم و نه رازی
عروس طبع را گفتم که سعدی پرده افرازدتو از هر در که بازآیی بدین شوخی و طنازی
فشان از برگ گل شبنم که لاف شعر در شیرازبساط پیلهور را ماند و بازار خرّازی
هر آنکو سرکشی داند مبادش سروری ای گلکه سرو راستین دیدم سزاوار سرافرازی
گر از من زشتیی بینی به زیبایی خود بگذرتو زلف از هم گشایی به که ابرو در هم اندازی
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. به شعر شهریار آن به که اشک شوق بفشانندطربناکان تبریزی و شنگولان شیرازی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/sehriyar-qezel-141
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Türkün dili tək sevgili, istəkli dil olmazÖzgə dilə qatsan bu əsil dil əsil olmaz
Bəhcətabad xatirəsiUlduz sayaraq gözləmişəm hər gecə yarıGec gəlməkdədir yar yenə olmuş gecə yarı
SəhəndimŞah dağım, çal papağım, el dayağım, şanlı SəhəndimBaşı tufanlı Səhəndim
Həkimə can!Sən vətəndən sarı qəlbin döyünürsə, maralım!Vətənin də maralından sarı qəlbi döyünür.