Seyid Əzim Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
Var idi bir müsənnifi-adil,Elm dəryasi, mürşüdi-kamil.
NadirələrCühanın bir vaxt eşşəyi itmişdi. Fəryad eləyirdi ki, hər kəs mənimeşşəyimi tapsa, iki eşşək ona müjdəganlıq verərəm.
LətifəBir gün bir xan məclisdə dedi ki, hər kim öz övrətindən razıdırsa,ayağa dursun. Hamı qalxdılar ayağa durdular, məgər şəxsi ki, qalxmadı.
Şamaxının təzə bəylərini həcvNiqtə gəl bülbüli-təbim ki, əcəb halətdir,Qıl təkəllüm ki, çəkim nəzmə düri-qəltani.
Şirvanın təzə bəyləri haqqındaÇünki xəllaqi-cahan xilqəti-imkan elədi,Kənzi-məxfidə olan sirri nümayan elədi,
Zahidi-müstəcabüddəvə (Mənzum nağıl)Mənzum nağılBir nəfər zahidi-xocəstəliqa –
HekayətBir vaxt əkabirdən birisi bir günahkarın xüsusunda xəlifeyi-BağdadƏbu-Mənsura şəfaət elədi. Mənsur dedi ki, bu şəxsin çox böyük gü-
Dilənçi və tacirNəql edirlər ki, şəhri-NişaburƏhdi-sabiqdə oldu çox məmur.
İnsanın xilqəti, həqiqi və məcazi eşq haqqındaÜmməhatə oluban səbeyi-rəxşan şövhər,Çəkdilər rənclər iycadım üçün həft pədər.