Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
در عشق شکسته بسته دانی چونملب بسته و دل شکسته دانی چونم
Rübai 239چون سایه اگر باز به کنجی تازمهمسایهٔ من سایه نبیند بازم
Rübai 241O kaman qaşının divanəsiyəm,Hüsnünün odunun pərvanəsiyəm.
Rübai 284کردم به قمار دل دو عالم به گروتن نیز به دستخون سپردم به گرو
Rübai 296ای کرده ز نور رای تو دریوزهاز قرص منیر رای تو هر روزه
Rübai 304دی صبح دمان چو رفت سیاره به راهسیارهٔ اشک ریخت صد دلو آن ماه
Rübai 306Zülfün düşən kimi gözəl simayə,Saldı camalına ötəri sayə.
Rübai 310خاقانی اگر به آرزو داری راینه دین به نوا داری و نه عقل به جای
Rübai 318Təkəbbür göstərib, fəxr etmə, aman,Təkəbbürlə çatmaz murada insan.
Rübai 331از گردون برنتابم این بیآبیخون شد دل و اشک آتشی سیمابی
Qitə 21بشنو ای پیر پند خاقانیخاک توست این جوان علم طلب
Qitə 22سیزده جنس نهاده است نبیکه همه مسخ شدند و همه هست
Qitə 24خوش سواری است عمر خاقانیصیدگه دهر و بارگیر اوقات
Qitə 31خاقانیا ز دلسبکی سرگران مباشکاو هرکه زادهٔ سخن توست، خصم توست
Qitə 32خاقانیا چه مژده دهی کز سواد ملکیک باره فتنهٔ دو هوائی فرو نشست
Qitə 43ایا نظام ممالک قوام روی زمینتو آفتابی و صدر تو آسمانوار است
Qitə 57آب حیوان مجوی خاقانیکه منوچهر خضر خو مرده است
Qitə 69کسرای عهد بین که در ایوان نو نشستخورشید در نطاق شبستان نو نشست
Qitə 78خطی مجهول دیدم در مدینهبدانستم که آن خط آشنا نیست
Qitə 85دوستی داشتم به ری که به حسنرخ او خط نغز دلبر داشت
Qitə 92سرفکنده شدم چو دختر زادبر فلک سر فراختم چو برفت
Qitə 114خاقانی را مپرس کز غمایام چگونه میگذارد
Qitə 119خاقانیا به سوک خراسان سیاه پوشکه اصحاب فقه گرد سوادش سپاه برد
Qitə 127آه و دردا که شبیخون اجلدر زد آتش به شبستان اسد
Qitə 131فتنه تا اندکی بود صعب استسهلش انگار تا فراوان شد
Qitə 133سپهر مکارم صفی کز صفاتشکدورت نصیب روان عدو شد
Qitə 144خدای داند معنی میان نطفه نهادنبه دست مرد جز این نیست کآب نطفه براند
Qitə 152ای که هر دم ز تبت خلقتصد شتر بار مشک در سفرند
Qitə 154همه هم شهریان خاقانیبا وی از کبر درنیامیزند
Qitə 157Hər gecə göylərin yüksək qatına,Xaqaninin ahı qalxıb, ucalar.