Qəsidə 32

صبح تا آستین برافشانده استدامن عنبر تر افشانده است

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 45

دست درافشان چو زی تیغ درفشان آوردنسر گردون را به خوان تیغ مهمان آورد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 46

صبح چون زلف شب براندازدمرغ صبح از طرب پر اندازد

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 51

خوی فلک بین که چه ناپاک شدطبع جهان بین که چه غمناک شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 57

بس بس ای طالع خاقانی چندچند چندش به بلا داری بند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 58

الصبوح ای دل که جان خواهم فشانددست هستی بر جهان خواهم فشاند

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 62

می و مشک است که با صبح برآمیخته‌اندیا بهم زلف و لب یار درآمیخته‌اند

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 67

شب روان در صبح صادق کعبهٔ جان دیده‌اندصبح را چون محرمان کعبه عریان دیده‌اند

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 86

سر چه سنجد که هوش می‌بشودتن چه ارزد که توش می‌بشود

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 92

صفتی است حسن او را که به وهم در نیایدروشی است عشق او را که به گفت بر نیاید

Xaqani Şirvani5 dəq
Qəsidə 94

ایام خط فتنه به فرق جهان کشیدلن‌تفلحوا به ناصیهٔ انس و جان کشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 95

بیدقی مدح شاه می‌گویدکوکبی وصف ماه می‌گوید

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 99

ای نهان داشتگان موی ز سر بگشاییدوز سر موی سر آغوش به زر بگشایید

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 104

ای عندلیب جان‌ها طاووس بسته زیوربگشای غنچهٔ لب بسرای غنهٔ تر

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 110

هین که به میدان حسن رخش درافکند یاربیش بهاتر ز جان نعل بهایی بیار

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 130

ای لب و زلفین تو مهره و افعی بهمافعی تو دام دیو مهرهٔ تو مهر جم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 146

روزم فرو شد از غم، هم غم‌خوری ندارمرازم برآمداز دل، هم دلبری ندارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəsidə 173

سنت عشاق چیست؟ برگ عدم ساختنگوهر دل را ز تف مجمر غم ساختن

Xaqani Şirvani3 dəq
Qəsidə 197

ای در دل سودائیان، از غمزه غوغا داشتهمن کشتهٔ غوغائیان، دل مست سودا داشته

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 213

دوش که صبح چاک زد صدرهٔ چرخ عنبریخضر درآمد از درم صبح‌وش از منوری

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəsidə 218

چو گل بیش ندهم سران را صداعیکنم بلبلان طرب را وداعی

Xaqani Şirvani4 dəq
Qəsidə 220

گرچه کان خرد مرا دانیعاجزم در نهاد خاقانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 6

می‌ساخت چو صبح لاله‌گون رنگ هوابا توبهٔ من داشت نمک جنگ هوا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 7

عیسی‌لب و آفتاب‌روئی پسرازنّارخط و صلیب‌موئی پسرا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 10

ای دوست اگر صاحب فقری و فناباید که شعورت نبود جز به خدا

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 18

از عشق بهار و بلبل و جام طربگل جان چمن بود که آمد بر لب

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 53

تندی کنی و خیره کشیت آئین استتو دیلمی و عادت دیلم این است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 58

با یار سر انداختنم سود نداشتدر کار حیل ساختنم سود نداشت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 65

خاقانی را گلی به چنگ افتاده استکز غالیه خالش چو سنگ افتاده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 67

چون سوی تو نامه‌ای نویسم ز نخستیا از پی قاصدی کمر بندم چست

Xaqani Şirvani1 dəq