Rübai 79

شب چون حُلی ستاره در هم پیوستماهم چو ستارگان، حلی‌ها بربست

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 81

خاقانی اسیر یار زرگر نسب استدل کوره و تن شوشهٔ زرین سلب است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 87

آن گل که به رنگ طعنه در می کرده استبا عارض تو برابر کی کرده است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 89

غار سپید است پناهی دهدتوز بالش نقره تکیه‌گاهی دهدت

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 90

قالب نقش بندی لاهوت استگلخن ابلیس و چه هاروت است

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 99

چون قهر الهی امتحان تو کندحصن تو نهنگ جان‌ستان تو کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 107

معشوق ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 164

چرخ استر توسن جل سبز اندر برخاقانی ازین توسن بد دست حذر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 173

گفتم به دل ار چو نی ببرندم سرننشینم تا نخایم آن شکر تر

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 178

ای چشم تو فتنهٔ فلک را قلوزهجران تو شیر شرزه را گیرد بز

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 185

در طبعِ بَهیمه‌سار، مردم‌خو باشبا عادت دیوسان، مَلَک نیرو باش

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 197

خاقانی را دلی است چون پیکرِ تیغرخ چون حلی و سرشک چون گوهرِ تیغ

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 199

در عشق تو شد موی زبانم به گزافکان موی میان ز غم دلم کرد معاف

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 200

نه خاک توام به آدمی کردهٔ عشقنه مرغ توام به دانه پروردهٔ عشق

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 201

ای درد چو بی‌درد ز حالم غافلبر گردن او بستهٔ مهری از دل

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 210

از کوی تو ای نگار زاری بردیمآشفته دلی و بیقراری بردیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 214

ای پیش تو مهر و ماه و تیر و بهرامبر جیس و زحل، زهره حمل ثور غلام

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 219

اکنون که شب آمد برود جانانمگر خورشید است عادتش می‌دانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 221

خاقانی را ز آن رخ و زلفین به خمدل عود بر آتش است و اشک آب بقم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 235

دل دل طلبید از پی ره دلجویمبدرود کنان کرد گذر در کویم

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 253

خاقانی اگر ز خود نهی گام برونمهره‌ات شود از ششدر ایام برون

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 267

ای روی تو محراب دل غمناکانوی دست تو سرمایهٔ بر سر خاکان

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 277

خاقانی را غم نو و درد کُهُنآورد بدین یک نفس و نیم سُخُن

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 280

کو آن می دیرسال زودافکن تومحراب دل من ز حیات تن تو

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 295

خاقانی را خون دل رز دَردِهدل سوخته را خام روان پز درده

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 298

خواهی که شود دل تو چون آئینهده چیز برون کن از میان سینه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 299

خاقانی را بی‌قلم کاتب شاهانگِشت شد انگُشت و قلم ز آتش آه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 308

ای با تو مرا دوستی سی روزهاز خدمت تو وصل کنم دریوزه

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 319

خاقانی اگر پند حکیمان خواندیپس نام زنان را به زبان چون راندی

Xaqani Şirvani1 dəq
Rübai 327

خاقانی را طعنه زنی هر گاهیکو ... طلبد به ... نجوید راهی

Xaqani Şirvani1 dəq