Qitə 130

تا تو ناز فروتران نکشیمرا تو را لاف برتری نرسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 132

از مرگ براهیم که علامهٔ دین بوددردا که علامات کرامات نگون شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 134

وفا جستن از خلق خاقانیا بسکه جستن به اندازهٔ جهد باشد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 140

خبر برآمد کان آفتاب شرع فرو شدهزار آه زهرک آن خبر شنود برآمد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 148

های خاقانی تو را جای شکر ریز است و شکرگر دهانت را به آب زهرناک آکنده‌اند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 151

شهر زوری گدا بود خاصهکش به بغداد پرورش کردند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 155

می‌سزد قبلهٔ خاقانی از آنکه صفات می پیوست کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 176

ای امیر امرای سخن و شاه سخابه سخن مثل عطارد به سخا چون خورشید

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 196

گر کهان مه شدند خاقانیتو در ایشان به مهتری منگر

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 215

سفره‌ای و بر او چو سفرهٔ گلاز برون سرخ و از درون زردیش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 219

چشم بر کار دوست دار چنانکه غیوران بر اهل پردهٔ خویش

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 221

تا به خط شط ارجیش درنگ است مرابحر ارجیش ز طبعم صدف افزود صدف

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 233

امشب من و اوحد و مؤیدهر سه دو حدیث رانده یک‌دم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 239

هر خشک و تر که داشتم از غم بسوختمهر بال و پر که داشتم از دم بسوختم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 246

آن به من می‌رسد ز سختی و رنجکه به جان مرگ را خریدارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 247

در دهر سیه سپیدم افکندبخت سیه سپید کارم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 260

من که خاقانیم به هیچ بدیبد نخواهم که اوست یزدانم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 263

آنچه افتاد چند بار مراپند نگرفتم ای فلان که منم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 264

به خدائی که در خدائی اوهیچگونه ریا نمی‌بینم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 265

منکوب طبعم آوخ و منکوس طالعمبر عالم سبک سر از آن سر گران بوم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 267

خاقانیا نجات مخواه و شفا مبینکه‌آرَد شفات علت و زاید نجات، بیم

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 271

کو نُزل عاشقان که به منزل رسیده‌ایمجان نورهان دهیم که نادیده دیده‌ایم

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 278

دبیران را منم استاد و میران را منم قُدوهمرا هم قُدوه هم استاد عزالدین بوعمران

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 280

ز آل غانم اگرچه نفعی نیستباری آسوده‌اند عالمیان

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 281

از کمال توست خاقانی نه از نقصان که دهراز نهان آب رخت خواهد به عمدا ریختن

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 284

خیره کشا، بد کنشا، ظالما!این همه نیکان مکش و بد مکن

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 291

زین کلک من که سحر طرازی است راستیندست زمانه راست طرازی بر آستین

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 292

لوریی گفت مرا در عرفاتکه می و بنگ نگیرم پس از این

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 293

به نسبت از تو پیمبر بنازد ای سیدکه از بقا نسب ذات توست حاصل ازو

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 299

آبم ببرد بخت، بخ ای خفته بخت بخنانم نداد چرخ، زهی سفله چرخ زه

Xaqani Şirvani2 dəq