Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
تب کرد اثر در گل عنبربارتاینک خوی تب نشسته بر گلزارت
Rübai 71از کوههٔ چرخ مملکت مه درگشتوز گوشهٔ نطع مکرمت شه درگشت
Rübai 85غم بر دل خاقانی ترسان بنشستگو بر لب آب و آتش آسان بنشست
Rübai 94استاد علی خمره به جوئی داردچون من جگری و دست و روئی دارد
Rübai 105تا در لب تو شهد سخنور باشدنهشگفت اگر شهد تب آور باشد
Rübai 112توفیق رفیق اهل تصدیق شودزندیق در این طریق صدیق شود
Rübai 115درد سر مردم همه از سر خیزدچون یافت کله درد قویتر خیزد
Rübai 123دریاب که دل برفت و تن هم بنماندوان سایه که بد نشان من هم بنماند
Rübai 134بخت ار به مراد با توام بنشاندگردون ز توام برات دولت راند
Rübai 135روزی فلکم بخت بد ار باز آرداز این دل گم بوده خبر باز آرد
Rübai 136معشوقه ز لب آب حیات انگیزدپس آتش تب چرا ازو نگریزد
Rübai 139خاقانی از آن کام که یارت ندهدنومیدی و چرخ داد کارت ندهد
Rübai 143گردیِ لبت از لبم به بوسی آزَردتب دوش تن مرا بیازرد به درد
Rübai 149ای کشته مرا لعل تو مانند بسدوی کشته به دندان بسد عاشق صد
Rübai 157چون زاغ سر زلف تو پرواز کنددر باغ رخت به کبر پر باز کند
Rübai 162چون رایت حسن تو بر افلاک زنندعشاق تو آتش اندر املاک زنند
Rübai 163خاقانی ازین خانه و خوان غداربرخیز و به خانیان کلیدش بسپار
Rübai 171دل کوفتهام چو تخمکان ز آتش قهرلب شسته به هفت آب ز آلایش دهر
Rübai 183آن کعبهٔ دل گرفته رنگ است هنوزبا ماش به پای پیل جنگ است هنوز
Rübai 213دُر زآن لب لعل نوش خوردت چینملاله همه زآن رخ چو وردت چینم
Rübai 234کشتند مرا کز تو پراکنده شومغم نیست اگر بر درت افکنده شوم
Rübai 243دود افکن را بگو که بس نالانمدودی بر شد که دودگین شد جانم
Rübai 255بس کور دل است این فلک بیسر و بنزان کم نگرد به صورت آرای سخن
Rübai 259ای دل چو فسردهای غمی پیدا کنوی غنچه تو داغ ستمی پیدا کن
Rübai 265تا رخت بیفکند به صحرا دل منسرمایه زیان کرد ز سودا دل من
Rübai 266خاقانی اگر توئی ز صافی نفسانبر گردن کس دست به سیلی مرسان
Rübai 274چون زندگی آفت است جانم گم کنچون سایه حجاب است نشانم گم کن
Rübai 293صبح است شراب صبح پرتو دَردِهزو هر جو جوهری است، جو جو درده
Rübai 294خاقانی عمر گم شد، آوازش دهدل هم به شکست میرود، سازش ده
Rübai 297خاقانی و روی دل به دیوار سیاهکز بام سپهر ملک بیرون شد ماه