Qitə 310

ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائیکآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 314

اهل دلی ز اهل روزگار نیابیانس طلب چون کنی که یار نیابی

Xaqani Şirvani2 dəq
Qitə 317

گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 347

رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردیبه زیر پوست همی دان که بس گران جانی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qitə 348

گویند کز تبی ملک الشرق درگذشتای قهر زهردار الهی چنین کنی

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 18

رویم ز گریه بین چو گِلین کاهْ زیرِ آباز شرم روی توست رخِ ماه زیر آب

Xaqani Şirvani2 dəq
Qəzəl 32

حصن جان ساز در جهان خلوتدو جهان ملک و یک زمان خلوت

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 52

تیره‌زلفا بادهٔ روشن کجاستدیروَصلا رطلِ مردافکن کجاست؟

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 59

دل شد از دست و نه جای سخن استنز توام جای تظلم زدن است

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 68

ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور استدر سر شدی ندانمت ای دل چه در سر است

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 85

آن‌ها که محققان راهنددر مسند فقر پادشاهند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 89

دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبودصبر پی گم کرد چون همدست دستانت نبود

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 90

دولتِ عشقِ تو آمد عالمِ جان تازه کردعقل، کافر بود آن رُخ دید و ایمان تازه کرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 95

عذر از که توان خواست که دلبر نپذیردافغان چه توان کرد که داور نپذیرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 98

آن زمان کو زلف را سر می‌برداز صبا پیوند عنبر می‌برد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 101

عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهندخوبان بجز از عاشق جان‌باز نخواهند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 104

فروغ جمالت نظر برنتابدصفات خیالت خبر برنتابد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 108

با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 109

جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 124

لب جانان دوای جان بخشددرد از آن لب ستان که آن بخشد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 137

آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شدهستی من آب گشت، آب مرا آب شد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 140

خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسدسرگشته می‌دود به خیالش کجا رسد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 141

اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشانددستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 145

دل دادم و کار برنیامدکام از لب یار برنیامد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 155

حُسنِ تو خیال برنتابدعشق تو زوال برنتابد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 156

روی تو چون نوبهار جلوه‌گری می‌کندزلف تو چون روزگار پرده‌دری می‌کند

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 172

این عشق آتشینم دود از جهان برآردوین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 174

صبح چون جیب آسمان بگشادهاتف صبح‌دم زبان بگشاد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 175

آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبح‌گاه دلم تیز پر گشاد

Xaqani Şirvani1 dəq
Qəzəl 176

زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد

Xaqani Şirvani1 dəq