Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
ای چرخ لاجوردی بس بوالعجب نمائیکآیینهٔ خسان را زنگارها زدائی
Qitə 314اهل دلی ز اهل روزگار نیابیانس طلب چون کنی که یار نیابی
Qitə 317گر به دل آزاد بودمی چه غمستیعقدهٔ سودا گشودمی چه غمستی
Qitə 347رشیدکا ز تهی مغزی و سبک خردیبه زیر پوست همی دان که بس گران جانی
Qitə 348گویند کز تبی ملک الشرق درگذشتای قهر زهردار الهی چنین کنی
Qəzəl 18رویم ز گریه بین چو گِلین کاهْ زیرِ آباز شرم روی توست رخِ ماه زیر آب
Qəzəl 32حصن جان ساز در جهان خلوتدو جهان ملک و یک زمان خلوت
Qəzəl 52تیرهزلفا بادهٔ روشن کجاستدیروَصلا رطلِ مردافکن کجاست؟
Qəzəl 59دل شد از دست و نه جای سخن استنز توام جای تظلم زدن است
Qəzəl 68ای دل به عشق بر تو که عشقت چه درخور استدر سر شدی ندانمت ای دل چه در سر است
Qəzəl 85آنها که محققان راهنددر مسند فقر پادشاهند
Qəzəl 89دل کشید آخر عنان چون مرد میدانت نبودصبر پی گم کرد چون همدست دستانت نبود
Qəzəl 90دولتِ عشقِ تو آمد عالمِ جان تازه کردعقل، کافر بود آن رُخ دید و ایمان تازه کرد
Qəzəl 95عذر از که توان خواست که دلبر نپذیردافغان چه توان کرد که داور نپذیرد
Qəzəl 98آن زمان کو زلف را سر میبرداز صبا پیوند عنبر میبرد
Qəzəl 101عشاق بجز یارِ سرانداز نخواهندخوبان بجز از عاشق جانباز نخواهند
Qəzəl 104فروغ جمالت نظر برنتابدصفات خیالت خبر برنتابد
Qəzəl 108با یاد تو زهر بر شکر خنددبا روی تو شام بر سحر خندد
Qəzəl 109جانا لب تو پیشکش از ما چه ستانداینک سر و زر نقد دگر تا چه ستاند
Qəzəl 124لب جانان دوای جان بخشددرد از آن لب ستان که آن بخشد
Qəzəl 137آتش عشق تو دید صبرم و سیماب شدهستی من آب گشت، آب مرا آب شد
Qəzəl 140خاکی دلم به گرد وصالش کجا رسدسرگشته میدود به خیالش کجا رسد
Qəzəl 141اندرآ ای جان که در پای تو جان خواهم فشانددستیاری کن که دستی بر جهان خواهم فشاند
Qəzəl 145دل دادم و کار برنیامدکام از لب یار برنیامد
Qəzəl 155حُسنِ تو خیال برنتابدعشق تو زوال برنتابد
Qəzəl 156روی تو چون نوبهار جلوهگری میکندزلف تو چون روزگار پردهدری میکند
Qəzəl 172این عشق آتشینم دود از جهان برآردوین زلف عنبرینت آتش ز جان برآرد
Qəzəl 174صبح چون جیب آسمان بگشادهاتف صبحدم زبان بگشاد
Qəzəl 175آن دم که صبح بینش من بال برگشادآن مرغ صبحگاه دلم تیز پر گشاد
Qəzəl 176زان بخششی که بر در عالم شداندُه نصیب گوهر آدم شد