Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
رخسار صبح را نگر از برقع زرشکز دست شاه جامهٔ عیدی است در برش
Qəsidə 122آمد دواسبه عید و خزان شد علم برشزرین عذار شد چمن از گر لشکرش
Qəsidə 128تا درد و محنت است در این تنگنای خاکمحنت برای مردم و مردم برای خاک
Qəsidə 154ای قبلهٔ جان کجات جویمجانی و به جان هوات جویم
Qəsidə 188ای در حرمت نشان کعبهدرگاه تو را نشان کعبه
Qəsidə 189خورشید کسری تاج بین ایوان نو پرداختهیک اسبه بر گوی فلک میدان نو پرداخته
Qəsidə 193صبح خیزان بین قیامت در جهان انگیختهنعرههاشان نفخ صور از هر دهان انگیخته
Qəsidə 212ناگذران دل توئی کز طرب آشناتریخاک توام به خشک جان تا به لب آتش تری
Qəsidə 222بردار زلفش از رخ تا جان تازه بینیوز نیم کشت غمزهاش قربان تازه بینی
Rübai 47چون سقف تو سایه نکند قاعده چیستچون نان تو موری نخورد مائده چیست
Rübai 62ناوکزن سینهها شود مژگانتافسونگر دردها شود مرجانت
Rübai 119کو آنکه به پرهیز و به توفیق و سدادهم باقر بود هم رضا هم سجاد
Rübai 320چون مجلس عیش سازی استاد علیجان تو و قطرهٔ میِ قُطرَبلی
Rübai 351دود تو برون شود ز روزن روزیمرغ تو بپرد از نشیمن روزی
Qitə 10بترس از بدِ خلق خاقانیاولیکن ز بد دِه امان خَلق را
Qitə 115با آینهٔ ضمیر مخدومخواهد که نفس زند نیارد
Qitə 117دلت خاقانیا زخم فلک راستکه آن چوگان جز این گویی ندارد
Qitə 136خاقانی ار زبان ز سخن بست حق اوستچند از زبان نیافته سودی زیان کشد
Qitə 203من خدمت تو کردم و تو حق شناس نهالحق خیال توست به جای تو حق شناس
Qitə 209زین خام قلتبان پدری دارمکز آتش آفرید جهاندارش
Qitə 249برد بیرون مرا ز ظلمت شکاین چراغِ یقین که من دارم
Qitə 270خواجه بر من درِ نیکی دربستچه کنم لب به بدی نگشایم
Qitə 296خواجه بر استر رومی خر مصری میدیدگفتم از صد خر مصری است به آن دُلدُل تو
Qitə 308زهر است مرا غذای هر روزهزین کاسهٔ سرنگون پیروزه
Qitə 311تو همه کاخ طرب سازی و خاقانی رادر همه تبریز اندهکدهای بینم جای
Qitə 328چون یوسف سپهر چهارم ز چاه دیآمد به دلو در طلب تخت مشتری
Qəzəl 26آگه نهای که بر دلم از غم چه درد خاستمحنت دواسبه آمد و از سینه گرد خاست
Qəzəl 50روی تو دارد ز حسن آنچه پری آن نداشتحسن تو دارد ملک آنکه سلیمان نداشت
Qəzəl 91دل پیش خیال تو صد دیده برافشانددر پای تو هر ساعت جانی دگر افشاند
Qəzəl 106ذره نماید آفتاب ار به جمال تو رسدعین کمال خسته باد ار به کمال تو رسد