Xaqani Şirvani
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
مهر تو بر دیگران نتوان نهادگوهر اندر خاکدان نتوان نهاد
Qəzəl 112مرا وصلت به جانی برنیایدتو را صد جان به چشم اندر نیاید
Qəzəl 115بوسهگهِ آسمان نعل سمند تو بادنوردِه آفتاب بخت بلند تو باد
Qəzəl 153تا مرا عشق یار غار افتادپای من در دهان مار افتاد
Qəzəl 154دلبر آن به که کسش نشناسدنوبر آن به که خسش نشناسد
Qəzəl 177آباد بر آن شب که شب وصلت ما بودزیرا که نه شب بود که تاریخ بقا بود
Qəzəl 182آن کو چو تو دلربای داردبر فرق زمانه پای دارد
Qəzəl 202از این دهرنگتر یاری نپندارم که دارد کساز این بینورتر کاری نپندارم که دارد کس
Qəzəl 206هر دل که غم تو داغ کردشخون جگر آمد آب کردش
Qəzəl 220ز خاک پاشی در دستخون فروماندیمز پاکبازی نقش فنا فرو خواندیم
Qəzəl 225گرچه به دست کرشمهٔ تو اسیرماز سر کوی تو پای بازنگیرم
Qəzəl 228خون دلم مخور که غمان تو میخورمرحمی بکن که زخم سنان تو میخورم
Qəzəl 244مرا گوئی چه سر داری، سر سودای او دارمبه خاک پای او کهامید خاک پای او دارم
Qəzəl 255خوش خوش از عشق تو جانی میکنموز گهر در دیده کانی میکنم
Qəzəl 305خیال روی توام غمگسار و روی تو نهبه هر سوئی که کنم راه، راه سوی تو نه
Qəzəl 313ای زیر نقاب مه نمودهماه من و عید شهر بوده
Qəzəl 339آن لعل شکر خنده گر از هم بگشاییحقا که به یک خنده دو عالم بگشایی
Qəzəl 355خاک توام مرا چه خوری خون به دوستیجان منی مرا مکش اکنون به دوستی
Qəzəl 362به رخت چه چشم دارم که نظر دریغ داریبه رهت چه گوش دارم که خبر دریغ داری
Qəzəl 368هدیهٔ پای تو زر بایستیرشوهٔ رای تو زر بایستی
Qəzəl 374گر بر در وصالت امید بار بودیبس دیده کز جمالت امیدوار بودی
Qəzəl 382ز من گسستی و با دیگران بپیوستیمرا درست شد اکنون که عهد بشکستی
Qəzəl 383یک زبان داری و صد عشوهگریمن و صد جان ز پی عشوه خری
Qəzəl 387خاکم که مرا منی نیابیبادم که مرا تنی نیابی
Qəzəl 393تعاطی الکأس من شأن الصبوحِفاسق الراح یا ریحان روحی
Qəzəl 398چو عمر رفته تو کس را به هیچ کار نیاییچو عمر نامده هم اعتماد را نبشایی
Qəzəl 400لالهرخا! سمنبرا! سروِ روان کیستی؟سنگدلا! ستمگرا! آفتِ جانِ کیستی؟
Qəsidə 118سر حد بادیه است روان پاش بر سرشجان را حنوط کن ز سموم معطرش
Qəsidə 132طفلی و طفیل توست آدمخردی و زبون توست عالم
Qəsidə 133با آنکه به موی مانم از غمموئی ز جفا نمیکنی کم