عمری که بی‌تو ای مه نوشاد می‌رودسر داده خرمنی است که بر باد می‌رود

دور از کنار یار ز دریای چشم منرودی‌ست دجلهٔ که به بغداد می‌رود

شیرین به کام‌جویی و پرویز در نشاطغافل ز خون که از دل فرهاد می‌رود

جز من بهر که می‌نگری در حضور توافسرده‌خاطر آمد و دلشاد می‌رود

مستانه می‌خرامد و دل از پیش دوانآهو نگر که از پی صیاد می‌رود

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. خلقی به دام بسته و خود همچو سرونازبنگر چگونه سر خوش و آزاد می‌رود

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri