Sığırçın
Qara, zərli tükü var,Gün düşəndə parıldar.Budağa qonub odur,Şaqqıldayıb oxuyur.Sığırçındır həmin quş,Ağacda yuva qurmuş.
O yuvadan qaçanda,Uzaqlara uçanda,Göyə baxıb hər zamanCivildəşir acından.Boynu yoluq balalar,Gözləyirlər biqərar.
Ana bunu bilirmi,Gəlir ildırım kimi.Dövrə vurub havada,Qərar tutur yuvada...Nə isə dimdikləyir,Balaları yemləyir.
Elə ki, bu körpələrYeyirlər, yemlənirlərBuna şad olur ana.Yenə gəlir cövlana...Budağa qonub, odurŞirin-şirin oxuyur.
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/osman-sarivelli-sigircin
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri
Sənə ey sərvi-səmənbər dedilər gerçəkmişLəbinə qəndi-mükərrər dedilər gerçəkmiş
SevirəmSəhərdən bəridirTelefonçu qız
Arizin görmək ilə tərk-i dil ü can etdimArizin görmək ilə tərk-i dil ü can etdim,Bağrımı ləblərinin şövqi ilə qan etdim.
QalmasınAləmləri babət-babət yaradanNə qaldı ki qul başına gəlməsin