سرشک دیده دلیلست و رنگ چهره علامتکه در فراق تو جانم چه جور برد و ملامت!

بیا، که از سر رغبت به نام عشق تو کردمسرای سینه به کلی و ملک دل به تمامت

ز شرم خازن جنت در بهشت ببندداگر تو روی چنان را در آوری به قیامت

دل امام به محراب ابروان بربودیکه تا نظر به تو کرد او، بکرد ترک امامت

بکنیت و لقب ما چه التفات نمایی؟برای نام همین بس که: بنده‌ایم و غلامت

سزد که بانگ نگوید دگر مؤذن مسجدکه در نماز نیارد مرا جز آن قد و قامت

چو سینه و جگر و دل مرا به جوش درآمدطبیب عشق تو فرمود داغ و فصد و حجامت

ز هیچ روی تو با من چو روی صلح نداریستاده گیر به انصاف و داده گیر غرامت

مسافری و غریبی به این دیار نیامدکه کاس حب تو خورد و نکوفت کوس اقامت

نه آن میان جفا بسته‌ای تو، شوخ حرامیکه هیچ قافله‌ای را رها کنی به سلامت

جماعتی که نمردند روزها به غم توچو اوحدی بنشینند سالها به غرامت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq