یار ز پیمان ما گر چه سری می‌کشدبار غمش را دلم بی‌جگری می‌کشد

آن بر و آن دوش را هم به کنار آورمگر چه به ناز از برم دوش و بری می‌کشد

گر چه دلیلیم نیست در شب تاریک هجرمی‌روم این راه، کو هم به دری می‌کشد

سینه سپر کرده خلق تیر غمش را و اودم بدم آن تیر هم بر سپری می‌کشد

گرچه نداریم هیچ دل به سر کوی اواز لب و از چشم مات خشک و تری می‌کشد

تن چو خیالی شدست، زانکه به روزی چنیندل به خیال رخش دردسری می‌کشد

بر دلم اندیشهاست ساکن و سنگین چو کوهکو به میانی چو موی چون کمری می‌کشد

از خبر وصل او تا دل ما خوش کندباد ز هر گوشه‌ای هم خبری می‌کشد

جز غمش، ای اوحدی، بر دل و برجان منهمحنت گیتی بهل، تا دگری می‌کشد

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq