نگار من به یکی لحظه صد بهانه کند
نگار من به یکی لحظه صد بهانه کندوگر به جان طلبم بوسهای رهانه کند
به سنگ خویش بریزد ز طره عنبر و مشکهر آنگهی که سر زلف را به شانه کند
ز چشم من پس ازین گر چنین رود سیلابدرین دیار کسی را مهل که خانه کند
به وقت مرگ وصیت کنم رفیقی راکه گور من هم از آن خاک آستانه کند
به زلف او دلم از بهر خال شد بستهکه مرغ میل به دام از برای دانه کند
زمانه مایهٔ بیداد بود و طرهٔ اوبدان رسید که بیداد بر زمانه کند
به شیوه گوشهٔ چشمش چو ناوک اندازدز گوشهٔ جگر اوحدی نشانه کند
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/ovhadi-qezel-306
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Eşq
Hər təbibə söylədim dərdim dəvasın görmədim,Möhnət ü dərdi-qəmin heç intihasın görmədim,
Gör nədirMən fələyin şərbətini içmişəm,Həmdəm olan, gəl halımı gör nədir,
بحق صحبت دیرین مرا مران بخجالتبآستین ملامت ز آستان کمالت
Ey gözüm, vermə könül bu gözü xummarılərəEy gözüm, vermə könül bu gözü xummarılərə,Olma mayil bu qara qürrəli dildarlərə.