صاحب روی خوب و زلف درازنه عجب گر به عشوه کوشد و ناز

آنکه زلفش به بردن دل خلقدام سازد، کجا شود دمساز؟

خفته در خواب خوش کجا داند؟که شب ما چه تیره بود و دراز!

آتش دل، که من بپوشیدمفاش کرد آب دیدهٔ غماز

دل سوزان اگر چه صبر کنداشک ریزان به خلق گوید راز

هر که او گفت: دل به خوبان دهگفته باشد که: دل به چاه انداز

چه دل نازنین بدین ره رفتکه ازیشان یکی نیامد باز؟

ای که جمعی، ترا چه سوز بود؟شمع داند حدیث گرم و گداز

صنما، قبلهٔ منی به درستدلبرا، عاشق توام به نیاز

زان ما شو، که درد دل باشدهجر تنها و وصل با انباز

زاغ ما در چمن شود، مشنوکه: برآید ز بلبلی آواز

نیست جز آتش دل محمودگذر باد بر وجود ایاز

گر تو محراب هر کسی باشیما به جای دگر بریم نماز

ناتوان توایم و می‌دانیساعتی، گر توان، بما پرداز

دولتی چند روزه باشد حسنتو بدین حسن چند روزه مناز

دل ما را به وصل خود خوش کناوحدی را به لطف خود بنواز

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri