ما را چو توانی که ز خود دور فرستی
ما را چو توانی که ز خود دور فرستیاین نیز توانی که بما نور فرستی
در وعدهٔ فردای تو این صبر که کردیمما را تو مبادا که بر حور فرستی
بیمنت موسی سخنی چند ز دیداربنویس در آن لوح که از طور فرستی
هر نامه که از پیش تو آمد همه شد فاشزیرا که تو با آن دف و طنبور فرستی
چون من نه به خود باشم و خاطر نه به سامانرسوا شود آن نیز که مستور فرستی
سر جمله به تفصیل ندانی که بگویمپیش من ار اوراد چو دستور فرستی
غیر از سخن وصل تو باید که نگویدقاصد که به پیش من مهجور فرستی
با روی تو کو فرصت گفتار؟ مگر خودپیغام و نشان خود از آن سور فرستی
زین گلخن و ویرانه برنجیم، نسیمیوقتست کزان گلشن معمور فرستی
رنجور تو شد اوحدی، ای ماه چه باشد؟گر شربت آن وصل به رنجور فرستی
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/ovhadi-qezel-766
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Yerdən, dənizlərdən göylər biqərarGünün istisilə qaldırır buxar.
Cami-Cəm, fəsil 30Bunu yaxşı bilir hər anlayan kəsDilsiz bir natiqdir bu dünyada nəfs.
Cami-Cəm, fəsil 31Sən hardan olarsan lazım olan tək,Sən ki heç özünə gəlmirsən, gerçək?!
Cami-Cəm, fəsil 32Səndən sorsalar ki, bu iki cahan,Demisən, insanda olmuşdur pünhan.