ای کنده سیل فتنه ز بنیادتوی داده باد حادثه بر بادت

در دام روزگار چرا چونانشد پایبند، خاطر آزادت

تنها نه خفتن است و تن آسانیمقصود ز آفرینش و ایجادت

نفس تو گمره است و همی ترسمگمره شوی، چو او کند ارشادت

دل خسرو تن است، چو ویران شدویرانه‌ای چسان کند آبادت

غافل بزیر گنبد فیروزهبگذشت سال عمر ز هفتادت

بس روزگار رفت به پیروزیبا تیرماه و بهمن و خردادت

هر هفته و مهی که به پیش آمدبر پیشباز مرگ فرستادت

داری سفر به پیش و همی بینمبی رهنما و راحله و زادت

کرد آرزو پرستی و خود بینیبیگانه از خدای، چو شدادت

تا از جهان سفله نه‌ای فارغهرگز نخواند اهل خرد رادت

این کور دل عجوزهٔ بی شفقتچون طعمه بهر گرگ اجل زادت

روزیت دوست گشت و شبی دشمنگاهی نژند کرد و گهی شادت

ای بس ره امید که بربستتای بس در فریب که بگشادت

هستی تو چون کبوترکی مسکینبازی چنین قوی شده صیادت

پروین، نهفته دیویت آموزددیو زمانه، گر شود استادت

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri