کبوتری، سحر اندر هوای پروازیبه بام لانه بیاراست پر، ولی نپرید

رسید بر پرش از دور، ناوکی جانسوزمبرهن است کازان طعنه بر دلش چه رسید

شکسته شد پر و بالی، نزار گشت تنیگسست رشتهٔ امیدی و رگی بدرید

گذشت بر در آن لانه، شامگه زاغیطبیب گشت، چو رنجوری کبوتر دید

برفت خار و خس آورد و سایبانی ساختبرای راحت بیمار خویش، بس کوشید

هزار گونه ستم دید، تا به روزن و بامز برگ‌های درختان سبز پرده کشید

ز جویبار، به منقار خویش آب ربودبه باغ، کرد ره و میوه‌ای ز شاخه چید

گهی پدر شد و گه مادر و گهی دربانطعام داد و نوازش نمود و ناله شنید

ببرد آن‌همه بار جفا که تا روزیز درد و خستگی و رنج، دردمند رهید

به زاغ گفت: چه نسبت سپید را به سیاهترا به یاری بیگانگان، چه کس طلبید‌؟

بگفت: نیت ما اتفاق و یکرنگی‌ستتفاوتی نکند خدمت سیاه و سفید

ترا چو من، به دل خرد، مهر و پیوندی‌ستمرا بسان تو، در تن رگ و پی است و ورید

صفای صحبت و آیین یکدلی بایدچه بیم، گر که قدیم است عهد، یا که جدید

ز نزد سوختگان، بی‌خبر نباید رفتزمان کار نباید به کنج خانه خزید

غرض، گشودن قفل سعادت است به‌جهدچه فرق، گر زر سرخ و گر آهن است کلید

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri