مشرب عذب مرا هر نفس از خم قدیممی رسد باده صافی ز کرمهای کریم

هرکسی دل بکسی داد ولی مشتاقاندل و جان را بتو دادند، زهی طبع سلیم!

از شفاخانه احسان تو هرجا همه کس«کل حزب فرحون »اند، زهی لطف عمیم!

گفت آن واصل کامل که:«علیکم بالشام »بوی آن زلف مرا دست بوقت تشمیم

یار اگر تیغ کشد سینه سپر ساخته ایمچاره عاشق بیچاره چه باشد؟ تسلیم

چند ازین عقل و خرد؟ جانب حیرانی رودر فناخانه حیرت نه امیدست و نه بیم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسمی باز به تجدید حیاتی نو یافتبوی آن زلف دلاویز چو آورد نسیم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq