ماییم که چون باده گل رنگ بجوشیمگه باده بنوشیم و گهی باده فروشیم

در صحبت عقل این دل بیچاره ملولستبنشین نفسی، تا قدحی باده بنوشیم

چون خرقه ما آلت عقل آمد و تزویرآلودگی خرقه بزنار بپوشیم

از حلقه ما دور مشو، ای دل و دینمما حلقه بگوشان ترا حلقه بگوشیم

با عشق روانیم و دوانیم درین راهاز روز ازل تا به ابد دوش بدوشیم

گویند که: این راه ندارد سر و پایانهرچند که ما بی سر و پاییم بکوشیم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسم، بنگر حالت رندان خراباتدر مجلس مستان همه گویای خموشیم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana