بس عجب طرفه حدیثیست که: آن شاه جهانظاهرست از همه اعیان و در اعیان پنهان

سوز از اندازه گذشتست، مگر بار دگرآتش افتاد ز سودای تو در خرمن جان؟

از تو فرخنده، اگر کفر، اگر ایمانستبا تو در خنده، اگر کعبه، اگر دیر مغان

رند می خانه ز سودای تو شوری داردصوفی از شوق تو در صومعها جامه دران

دوست از لطف بیان کرد که: درمان تو چیستببیان راست نیاید صفت لطف بیان

گر بدانند ترا نیک بتحقیق و یقینهمه کس رو بتو دارند، مدان و همه دان

بنشان تو کسی در دو جهان ممکن نیستلاجرم کافر و مؤمن ز تو گویند نشان

عاشق از سود و زیان فارغ و آزاده و فردطور عقلست که وابسته سودست و زیان

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسمی، قاعده عربده در باقی کنبعد از آن می ز کف ساقی باقی بستان

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Mey və meyxana