بیا، که عشق برافراخت سنجق سلطانبیا، که شهر شد ایمن ز حیله شیطان

هزار شهر بگردیدم از فلک بفلکبغیر حضرت السان نیافتم همه دان

هزار عاشق صادق بدند احمد راولیک کمتر افتد چو بوذر و سلمان

مگر بتوبه و تقوی طریقتی برویوگر نه راه نیابی بکوچه سلطان

دلم چو گم شود از کوی یار واطلبیددگر مجوی دلم را ز روضه رضوان

ز عزت و عظمت خود بهیچ پروا نیستترا، چنانکه تویی، بر جمال خود نگران

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. چو قاسمی ز غمت خوشدل و سبکبارستخدای رحم کند بر دل سبک باران

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq