زلف را شانه زن، که رعناییچشم را سرمه کش که زیبایی

فتنه برخاست،دل یقین دانستکه تو سر فتنهای غوغایی

پرده ما دریده ای صد باروز پس پرده روی ننمایی

تو بدان زلف و رو، بروز و بشبفتنه عاشقان شیدایی

عشق ورزیدی از برای نجاتروز پیری و گاه برنایی

جان و دل مست حیرتند مدامکه نه با مایی و نه بر مایی

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. قاسم از وجد و سور ننشیندجان ما نای و یار ما نایی

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq