می کند پامال، تن آخر دل آسوده رامی شود دامن کفن این پای خواب آلوده را

جز پشیمانی ندارد حاصلی طول املچند پیمایی مکرر این ره پیموده را؟

آن که دارد آرزوی راه بی پایان عشقکاش می دید این دل و دست و قدم فرسوده را

می کشد در حلقه فرمان به اندک فرصتیگوشمال آسمان، گوش سخن نشنوده را

از دل شب می کند در یوزه روز سیاهدید تا ماه تمام آن روی مشک اندوده را

دل چو غافل شد ز حق، فرمان پذیر تن شودمی برد هر جا که خواهد اسب، خواب آلوده را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. کی برابر می کنم صائب به ماه و آفتاب؟چهره بر آستان خاکساری سوده را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri