حیف است که سر در سر مینانکند کسبا دختر رزعیش دوبالا نکند کس

زان پیش که در خاک رود، قطره خود راحیف است که پیوسته به دریا نکند کس

در گرگ نبیند اثر جلوه یوسفتا آینه خویش مصفا نکند کس

دیوانه درین شهر گران است به سنگیچون سیل چرا روی به صحرا نکند کس؟

در چشم کند خانه، مگس را چو دهی رویبا سفله همان به که مدارا نکند کس

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. حال دل صائب ز جبین روشن و پیداستاین آینه ای نیست که رسوا نکند کس

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri