همت بلند نام شد از طبع سرکشمگوگرد احمر خس و خارست آتشم

با آن که سنگ را به نظر لعل می کنماز خاک تیره است چو خورشید مفرشم

در قبضه تصرف گردون کج نهاداز راست خانگی چو کمان در کشاکشم

اندیشه از سیاهی لشکر چرا کنم؟چون آفتاب مشرق تیرست ترکشم

از سوختن چگونه گریزم، که چون سپندبرآسمان اگر شده ام رزق آتشم

دارم چو موج تنگ در آغوش بحر راوز جوش اشتیاق همان در کشاکشم

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب چرا به رشته مریم برم پناه؟شیرازه گیر نیست حواس مشوشم

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri