چندان که چو خورشید به آفاق دویدیم
Qəzəl nədir?
Qəzəl: eyni qafiyəli beytlərdən (iki misralıq bəndlərdən) qurulan lirik şeir. Son beyt məqtədir: şair orada öz təxəllüsünü çəkir.
چندان که چو خورشید به آفاق دویدیمما پیر به روشندلی صبح ندیدیم
یک بار نجست از دل ما ناوک آهیاز بار گنه همچو کمان گرچه خمیدیم
چون شمع درین انجمن از راستی خویشغیر از سر انگشت ندامت نگزیدیم
افسوس که با دیده بیدار چو سوزنخار از قدم آبله پایی نکشیدیم
چون لاله دلسوخته در گلشن ایجادبی خون جگر قطره آبی نچشیدیم
هر چند چو گل گوش فکندیم درین باغحرفی که برد راه به جایی نشنیدیم
از آب روان ماند بجا سبزه و گلهاما حاصل ازین عمر سبکسیر ندیدیم
شد ناوک ما گر زدل سنگ ترازوبر دوش کمان دست نوازش نکشیدیم
شد کوزه نرگس سر بی مغز حریفانما یک گل ازان گوشه دستار نچیدیم
اول ثمر پیشرسش قرب خدا بودپیوند خود از هر چه درین باغ بریدیم
بیرون ننهادیم ز سر منزل خود پایچندان که درین دایره چون چشم پریدیم
کردیم تلف عمر به غواصی این بحردر هیچ صدف گوهر انصاف ندیدیم
Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. صائب به مقامی نرسیدیم ز سستیاز خاک چو نی گرچه کمر بسته دمیدیم
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/saib-qezel-5928
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
S.İbrahimov qardaşıma*Yol yapılmaq məqsədilə böyük kəlisanın ətrafı qazılır. Qazılan və təsviyeyi-türabiyəsi icra olunan yerlərdən isə, əbədiyyətə qarışmış olan fani insanların gəmikləri və yazılı daşları çıxır. Dünkü gün bu məzaristani-pərişandan keçdiyim zaman ənqazi-əmvat olan “ə’zayi-rəmimə” (çürük gəmiklər), bilxassə açıq qalan dişlər mənə sanki əzəməti-əbədiyyəni, ehtişami-fənanı oxuyub dururlardı. Bu əsnada bu həqiqəti-zəhrin müxəyyələmdə aşağıdakı şe’rləri yaratmışdı.
Bir axşamDənizin firuzə gözlərindəkölgələr titrəyir, sıxlaşır.
GörümBu yağışa dayanırmı dəmir, daş, görüm,Qalaydı xeyrin, ilahi, qapında kaş görüm!
Qəzəl: Qönçeyi-gül ta gülüstanın çırağın yandırırQönçeyi-gül ta gülüstanın çırağın yandırırƏndəlibin pərdeyi-çeşmində yağın yandırır