پوشیده گر به زلف کنی روی خویش راآخر چسان نهفته کنی بوی خویش را؟

بی اختیار بوسه بر آیینه می زنیگر بنگری به دیده من روی خویش را

ریزد ز عطسه مغز غزالان چین به خاکگردآوری اگر نکنی بوی خویش را

شیرازه هزار دل پاره پاره استاز شانه تار و مار مکن موی خویش را

Məqtə — şairin təxəllüsü olan son beyt. جوهر بس است سبزه شمشیر آبدارزحمت مده به وسمه دو ابروی خویش را

← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir

Təsadüfi şeir

Müəllifin digər əsərləri

Başqa şairlərin şeirləri · Eşq