Əvvəl – son
Boşuna gəlmədi heç kəs dünyaya,Hərə bir sevdanın səsinə gəlir.Yanar ocaqlara tutdu üzünü,Ürəklər isinə-isinə gəldi.
Sevilənin dostu, sevənin yarı,Könül çiçəklərdən bal çəkən arı.Yaxşı adamların yaratdıqları,Yaman adamların pisinə gəldi.
Saça bircə-bircə düşdükcə dənlər,Gözü pərdələdi gəzərgi çənlər.Zildən oxuyanlar, zildən gedənlər,Endi havaların pəsinə, gəldi.
Hay desən el-oba haya gələrdi,Çeşmələr coşardı, çaya gələrdi.Hamı bir-birinə toya gələrdi,Hamı bir-birinin yasına gəldi.
2010, 8 fevral
Kitabxana.az · https://kitabxana.az/works/zelimxan-yaqub-evvel-son
← → düymələri ilə keçid, R — təsadüfi şeir
Müəllifin digər əsərləri
Başqa şairlərin şeirləri · Təbiət və bahar
Bürci-nəhsə düşdü kövkəbi-bəxtim,Fələk zülmü mənə nümayan oldu,
او چون فکند خویش تو خود را میفکنشاز خود شکسته است ازین بیش مشکنش
YağışYağış gəlir yağa-yağa,Ya rəb, yağa bizim bağa,
Müxəmməs: İki aləmdə gözəl bəhsin qılan hala gərəkİki aləmdə gözəl bəhsin qılan hala gərək,Hər xərabat-muğanat içrə biparva gərək,