Qəzəl 6008

راز را در سینه دشوارست پنهان داشتنورنه آسان است اخگر در گریبان داشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6033

باده بی لعل لب دلبر نمی باید زدنغوطه در دریای بی گوهر نمی باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6047

از سرانجام سفر غافل نمی باید شدندل نهاد عمر مستعجل نمی باید شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6051

عمر اگر باشد ز قید تن رها خواهم شدنبی گره چون موجه آب بقا خواهم شدن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6067

با کمند زلف تسخیر دل افگار کناین کهن اوراق را شیرازه از زنار کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6068

زلف مشکین را ز صبح عارض خود دور کنچون چراغ روز، گل را در نظر بی نور کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6086

رو نهان در دولت از اقبال محتاجان مکناین در واکرده را در بسته از دربان مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6087

Dost olub düşmənim ilə, onu şən eləmə,Bu yanan qəlbimi, kim söylədi, abad eləmə?

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6094

دامن خود را کشید آه سرو ناز از دست منآه کان آهوی وحشی جست باز از دست من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6155

ناله ما سینه چاک از سینه می آید برونگوهر ما سفته از گنجینه می آید برون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6156

عقل پوچ از عهده سودا نمی آید برونپنبه از تسخیر این مینا نمی آید برون

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6161

مجلس رقص است، بر تمکین بیفشان آستیندست بالا کن، گلی از عالم بالا بچین

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6182

از حجاب عشق محرومم ز رخساری چنیندست خالی می روم بیرون ز گلزاری چنین

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 6202

ز درد و داغ دل را نیک محضر می توان کردنبه چاکی ینه را صحرای محشر می توان کردن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6242

ز آه من ندارد هیچ پروا کج کلاه منز شوخی می کند چون زلف خود بازی به آه من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6289

نیست امروز ز مژگان گهرافشانی منگریه شسته است به طفلی خط پیشانی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6295

اشک خونین نه ز هر آب و گل آید بیروناین گل از دامن صحرای دل آید بیرون

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6314

سخن ز مهر و وفا با تو بی وفا گفتنبود به گوش گران حرف بی صدا گفتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6324

خوش است فصل بهاران شراب نوشیدنبه روی سبزه و گل همچو آب غلطیدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6334

شکوه عشق جهانگیر را تماشا کندلی ز سنگ کن این شیر را تماشا کن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6342

به هر چه رنگ کنی می شود سفید آخربه جز سیاهی دل موی را خضاب مکن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6397

دل می برد ز قند مکرر کلام مننی می کند به ناخن شکر کلام من

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6403

شد خشک از گشودن لب آبروی منآخر چو غنچه جام تهی شد سبوی من

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6409

هر تیره دل کجا شنود بوی پیرهن؟دلهای باصفا شنود بوی پیرهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6416

صاف است به گردون دل بی کینه مستانزنگار نگیرد به خود آیینه مستان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6435

دارد متاع یوسف در هر گذر صفاهانامروز خوش قماشی ختم است بر صفاهان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6438

ای خطت رهنمای سوختگانلب لعلت دوای سوختگان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6528

روزی که پسته دید لب همچو قند اوشد خنده زهر در دهن نیم خند او

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6536

نتوان در آب و آینه دیدن مثال توچون مد آه سایه ندارد نهال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6537

از بس که سرکش است قد چون نهال تودر آب هم نگون ننماید مثال تو

Saib TəbriziQəzəl1 dəq