Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گرددنشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد
Qəzəl 272از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما
Pərakəndə şeir 283نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد
Qəzəl 289تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما
Qəzəl 293دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما
Qəzəl 303ای ره خوابیده را از نقش پایت بالهااز خرامت عالم آسوده را زلزالها
Pərakəndə şeir 311(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)
Pərakəndə şeir 312آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد
Pərakəndə şeir 313(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)
Qəzəl 316گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا
Qəzəl 317منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا
Pərakəndə şeir 320بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد
Pərakəndə şeir 329رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد
Qəzəl 329ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا
Pərakəndə şeir 334هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد
Qəzəl 333چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را
Pərakəndə şeir 336نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟
Qəzəl 336چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را
Pərakəndə şeir 338رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید
Pərakəndə şeir 339سخنی کز دهن تنگ تو برمیآیدراز غیب است که از پرده به در میآید
Pərakəndə şeir 340خون به جوشم ز خط غالیهگون میآیداین بهاری است کز او بوی جنون میآید
Qəzəl 339اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را
Pərakəndə şeir 341مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید
Qəzəl 342خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را
Pərakəndə şeir 346کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد
Qəzəl 345دهن بستن ز آفتها نگهبان است دلها رالب خاموش دیوار گلستان است دلها را
Qəzəl 350چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را
Qəzəl 352اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را
Qəzəl 355مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را
Pərakəndə şeir 357غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد