Pərakəndə şeir 270

چو برگ سبز کز باد خزانی زرد می گرددنشیند هر که با من یک نفس همدرد می گردد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 272

از حیات بی وفا یاری طمع داریم مادر نشیب از سیل خودداری طمع داریم ما

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 283

نفس را صافی از کلفت خراش سینه می سازدکه سوهان تیغ ناهموار را آیینه می سازد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 289

تا شد از صدق طلب چون صبح، روشن جان مااز تنور سرد، آید گرم بیرون نان ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 293

دلبر محجوب می خواهد دل پر خون ماغنچه نشکفته باشد سبز ته گلگون ما

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 303

ای ره خوابیده را از نقش پایت بال‌هااز خرامت عالم آسوده را زلزال‌ها

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 311

(صبا در هم خبر از طره جانانه می گویدسخن های پریشان با من دیوانه می گوید)

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 312

آن که چشمان ترا نشأه بیهوشی دادمستمندان ترا ذوق جگرنوشی داد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 313

(یک ادای نمکین در همه عمر نکردیارب این بخت مرا تهمت شوری که نهاد؟)

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 316

گهر نشمرده می ریزند بر کوته زبان اینجاسخن بی پرده می گویند باگوش گران اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 317

منال از نقش کم گر شد قمارت بدنشین اینجاکه چشم بد به قدر نقش باشد در کمین اینجا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 320

بوی گل مژده آشوب جنون می آردناله بلبلم از پرده برون می آرد

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 329

رهنوردی که مدارش به توکل گذردگر قدم بر سر دریا نهد از پل گذرد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 329

ز سیما می شود روشندلان را مهر و کین پیداکه در دل هر چه پوشیده است، گردد از جبین پیدا

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 334

هر کجا از خط سبز تو سخن می خیزدموی از سبزه بر اندام چمن می خیزد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 333

چه می آری به گردش هر نفس آن چشم شهلا را؟محرک نیست حاجت، گرد سر گردیدن ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 336

نکشم ناز بتی را که جفاجو نبودبه چه کار آیدم آن گل که در او بو نبود؟

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 336

چنان دانسته می باید درین دنیا نهی پا راکه بر موی میان مور در صحرا نهی پا را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Pərakəndə şeir 338

رام عاشق نشدن، کام زلیخا دادنهمه از یوسف بازاری ما می آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 339

سخنی کز دهن تنگ تو برمی‌آیدراز غیب است که از پرده به در می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Pərakəndə şeir 340

خون به جوشم ز خط غالیه‌گون می‌آیداین بهاری است کز او بوی جنون می‌آید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 339

اگرچه نیست غیر از کوه غم فریادرس ما راهمان خرج فغان و ناله می گردد نفس ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 341

مگر از ناله بلبل دل ما بگشایدورنه پیداست چه از باد صبا بگشاید

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 342

خدایا درپذیر این نعره مستانه ما رامکن نومید از حسن قبول افسانه ما را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 346

کسی که کاوش عشقی درون خود داردهمیشه باده لعلی ز خون خود دارد

Saib Təbrizi1 dəq
Qəzəl 345

دهن بستن ز آفت‌ها نگهبان است دل‌ها رالب خاموش دیوار گلستان است دل‌ها را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 350

چه پروا از غبار خط مشکین است آن لب را؟می لعلی جواهر سرمه سازد ظلمت شب را

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 352

اگر از اهل ایمانی مهیا باش آفت راکه دندان می گزد پیوسته انگشت شهادت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 355

مهیا شو دلا در عشق انواع ملامت راکه سنگ کم نمی باشد ترازوی قیامت را

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Pərakəndə şeir 357

غریب کوی تو در هر کجا وطن سازدز پاره های دل آن خاک را یمن سازد

Saib Təbrizi1 dəq