Qəzəl 3465

چهره زرد، مرا ساغر زر می بخشدسینه چاک، مرا فیض سحر می بخشد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3472

عاشقان را دم تسلیم نفس می رقصدمرغ آزاد چو گردد ز قفس می رقصد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3491

تا به تعظیم نهال تو ز جا برجستندسروها یکقلم از پای دگر ننشستند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3495

ما به ساقی و حریفان به شراب افتادندما به سرچشمه و یاران به سراب افتادند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3497

قسمتی در خور هرکس چو ز اول دادندبیقراری به من و خواب به مخمل دادند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3502

از لب خشک مهیا لب نانم کردندفارغ از نعمت الوان جهانم کردند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3516

حال من از نظر یار نهان می دارندخبر مرگ ز بیمار نهان می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3534

دل نازک به زبان بازی مژگان چه کند؟سپر آبله با خار مغیلان چه کند؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3535

خرمن صبر به این برق عنانان چه کند؟سپر عقل به این سخت کمانان چه کند؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3538

مکث لب تشنه دیدار به جنت نکندبرق در بوته خاشاک اقامت نکند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3547

دانه از سینه خود مرغ نظر می چیندصدف از حوصله خویش گهر می چیند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3548

هرچه دریافت کلیم از نظر بینا بودکف این بحر گهرخیز ید بیضا بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3576

هرکه پوشد نظر از کام به منزل بروددایم آواره بود هرکه پی دل برود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3582

از ملامت دل روشن گهران شاد شوددیو در شیشه این جمع پریزاد شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3590

از ریاضت دل اگر آینه پرداز شودچون صدف مخزن چندین گهر راز شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3632

اگر از سنگ رگ سنگ برون می‌آیدریشه غم ز دل تنگ برون می‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3641

تا به مژگان نرسد اشک، نظر نگشایداز صدف تا نرود، چشم گهر نگشاید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3648

در جهان کس می عشرت نتوانست کشیدآروز پای فراغت نتوانست کشید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3689

به دیده آب اگر از آفتاب می‌گردددل از نظاره روی تو آب می‌گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3698

ز نوبهار کجا گل شکفته می گردد؟گل از ترانه بلبل شکفته می گردد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3707

ز شکوه گر لبم آن گلعذار می‌بنددکه ره به گریهٔ بی‌اختیار می‌بندد؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3710

ترا کسی که به گلگشت بوستان آردخط مسلمی باغ از خزان آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3714

نظاره لب میگون خمار می آردگل عذار بتان خار خار می آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3717

نشاط عالم فانی ملال می‌آردچو لاله دل سیهی رنگ آل می‌آرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3724

اگر چه قامت سرو اعتدال را داردکجا نزاکت آن نونهال را دارد؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3728

ز چهره تو بهشت آب و تاب برداردز جلوه تو قیامت حساب بردارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3732

گلی که از عرق شرم دیده بان داردخط امان ز شبیخون بلبلان دارد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3766

ز خط صفا لب میگون یار پیدا کردبهار نشأه این باده را دوبالا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3767

همین نه چشم مرا روشن آن دلارا کردکه ذره ذره خاک مرا سویدا کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3779

شکوفه مغز شعور مرا پریشان کردفروغ لاله سر توبه را چراغان کرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq