Qəzəl 3787

به خاک راه تو هرکس که جبهه سایی کردتمام عمر چو خورشید خودنمایی کرد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3788

ز رفتن تو دل خاکسار رفت به گردبنای صبر و شکیب و قرار رفت به گرد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3790

دم مسیح دل دردمند ما نخورداگر هلاک شود بازی دوا نخورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3791

ز عشق رشته جانی که پیچ و تاب نخوردز چشمه گهر شاهوار آب نخورد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3823

به می غم از دل افگار برنمی خیزدبه آب از آینه زنگار برنمی خیزد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3828

به عارض تو که رنگ نگاه می ریزد؟که زهر ازان مژه های سیاه می ریزد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3830

ترا که روی به خلق است از خدا چه رسد؟به پشت آینه پیداست کز صفا چه رسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3832

به گرد گریه من ابر درفشان نرسدبه آه حسرت من برق خوش عنان نرسد

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3884

کجاست می که مرا شیرگیر گردانددماغ خشک مرا جوی شیر گرداند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3885

کمند زلف تو خود را به آفتاب رساندتوان به چرخ سرخودزپیچ وتاب رساند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3889

به زیر چرخ مقوس که جاودان ماندکدام تیر شنیدی که در کمان ماند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3900

فسردگان که اسیر جهان اسبابندبه چشم زنده دلان نقش پرده خوابند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3903

فسردگان که طلسم وجود نشکستندازین چه سود که چون کف به بحر پیوستند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 3906

هزار نقش مخالف به کار ما کردندچها به آینه بی غبار ما کردند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3909

کسان که جانب هم را نگه می دارنددر آفتاب قیامت پناه می دارند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3921

در آن مقام که شاهی به هر گدا بخشندچه دولتی است که مارا همان به ما بخشند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3926

دلی که آتش روی تواش کباب کندز اشک شادی خودمستی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3927

چو در پیاله رنجش می عتاب کندپیاله روترش از تلخی شراب کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3939

بهار و باغ به دلهای آتشین چه کندبه تخم سوخته دلسوزی زمین چه کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3943

کسی برون سرازین بحربیکرانه کندکه سربه اره پشت نهنگ شانه

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3953

به هر فسرده لب خشک وچشم تر ندهندقبول داغ محبت به هر جگر ندهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3958

مرا که بستگی قفل از کلید بوددگر چه دل نگرانی به ماه عید بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3960

عرق به پاکی گوهر کجا چو باده بودحرامزاده کجا چون حلالزاده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3961

ز خانه مست برون آن نگار آمده بودبه اختیار نه بی اختیارآمده بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 3987

دل رمیده ما بال وپرنمی خواهدز خود برون شده برگ سفر نمی خواهد

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 4005

خیال روی تو از دل به در نمی‌آیدکه خودپرست ز آیینه بر نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4009

ز سینه ام نفس خوش برون نمی آیدنسیم خلد ز آتش برون نمی آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4011

ز مغز پوچ برون آرزو نمی‌آیدکه بوی باده برون از کدو نمی‌آید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4014

اسیر بند قضا رو گشاده می بایدبه تیغ گردن تسلیم داده می باید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 4030

کنون که ناخن تدبیر من شکسته دمیدز چشم آبله ام خار دسته دسته دمید

Saib TəbriziQəzəl1 dəq