Əsərlər
- Eşq
- İlahi eşq
- Hicran
- Mey və meyxana
- Təbiət və bahar
- Fələk və tale
- Ölüm
- Hikmət və nəsihət
- Vətən
- Mədhiyyə
- Satira
- Mərsiyə
نمی کشد دل غمگین به صبحگاه مراکه دل ز چهره خندان شود سیاه مرا
Pərakəndə şeir 58بهار مایه غفلت بود گرانان راشکوفه پنبه گوش است باغبانان را
Pərakəndə şeir 59به دست شانه مده زلف عنبرین بو رابه خود دراز مگردان زبان بدگو را
Pərakəndə şeir 61چو آفتاب بکش جام صبحگاهی رابه خاکیان بچشان رحمت الهی را
Pərakəndə şeir 62گذشت عمر و نگردید پخته طینت مابه آفتاب قیامت فتاد نوبت ما
Qəzəl 64سهل مشمر همتِ پیرانِ با تدبیر راکز کمان بال و پر پرواز باشد تیر را
Qəzəl 66وصفِ زلفِ یار عاجز میکند تقریر رادوریِ این راه، کوته میکند شبگیر را
Pərakəndə şeir 69غم روزی نخورد هر که دلش آزاده استروزی اهل تو کل همه جا آماده است
Qəzəl 69چربنرمی میکند کوتهزبان شمشیر راسخترویی میشود سنگِ فِسان شمشیر را
Qəzəl 76عشق کو تا چاک سازم جامهٔ ناموس راپیشِ زُهّاد افکنم این خرقهٔ سالوس را
Pərakəndə şeir 77تا خیال عارضش در دیده مأوا کرده استگریه خونها خورده تا در چشم من جا کرده است
Pərakəndə şeir 83هر که چشم رغبت از نظاره مرغوب بستبر دل آسوده راه یک جهان آشوب بست
Qəzəl 86من که خواهم محو از عالم نشانِ خویش راچون نشانِ تیر سازم استخوانِ خویش را
Qəzəl 89ساختم از قتل نادِم دلربای خویش راعاقبت زان لب گرفتم خونبهای خویش را
Qəzəl 98نیست ماه و آفتابی آسمانِ عشق راروشنی از آه باشد دودمانِ عشق را
Pərakəndə şeir 100در شکست دل ما سعی نه از تدبیرستپشت این لشکر آگاه، دم شمشیرست
Qəzəl 103نیست از زخم زبان غم عاشق بی باک راسیل می روبد ز راه خود خس و خاشاک را
Pərakəndə şeir 105اشک از گرمی آه دل من گلگون استطره آه من از سلسله مجنون است
Pərakəndə şeir 107یک سر زلف تو در چین و یکی ماچین استچشم بد دور ازان ملک که حدش این است
Qəzəl 108نعل در آتش نهد دیوانه من سنگ راشعله جواله سازد بی فلاخن سنگ را
Pərakəndə şeir 111دل هر کس که مسلم ز علایق رسته استچون سپندی است که از آتش سوزان جسته است
Qəzəl 112گل نزد آبی بر آتش بلبلِ خودکام رانیست غیر از ناامیدی حاصلی ابرام را
Pərakəndə şeir 114(دلم ز سینه به آن زلف تابدار گریختز چارموجه غم در دهان مار گریخت)
Qəzəl 114نیست فرق از تن دل افسرده خودکام رارنگ برگ خویش باشد میوه های خام را
Qəzəl 121خُلقِ خوش در نوبهار عافیت دارد مراخاکساری در حصار عافیت دارد مرا
Qəzəl 122گرچه جا در دیده آن نورِ نظر دارد مراشوقِ چون خورشیدِ تابان دربدر دارد مرا
Pərakəndə şeir 129اندیشه ز مستی نکند هر که شرابی استکآبادی این طایفه موقوف خرابی است
Pərakəndə şeir 131جز گوشه میخانه مرا جای دگر نیستچون خم ز خرابات مرا پای سفر نیست
Qəzəl 133از سرِ زلفِ تو بر دل، کار مشکل شد مرااین رهِ پر پیچ و خم بر پا سَلاسِل شد مرا
Qəzəl 136سر به جیبِ خویش دزدیدم، کلاهی شد مراجمع کردم پای در دامن، پناهی شد مرا