Qəzəl 5406

چند اوقات گرامی صرف آب و گل کنمدر زمین شور تا کی تخم خود باطل کنم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5409

رو به هر صحرا که بااین شور چون مجنون کنمپایکوبان کوه را در دامن هامون کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5423

قبله را تغییر ازان محراب ابرو می کنممی روم با آستانش کار یکرو می کنم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5425

می شود پرشور هروادی که مجنونش منموقت ملکی خوش که در صحرا وهامونش منم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5426

چند از غفلت به عیب دیگران گویاشومسرمه ای کو تا به عیب خویشتن بینا شوم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5427

سوختم چند از هوای نفس بی لنگر شومتا به کی چون خار و خس بازیچه صرصر شوم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5431

معنی بسیار را از لفظ کم جان می دهمبحر را در کاسه گرداب جولان می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5432

خاکمال دشمن سرکش به تمکین می دهمدر گذار سیل، داد خواب سنگین می دهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5441

ما وفاداری به اسباب جهان نسپرده ایملنگر تمکین به این ریگ روان نسپرده ایم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5467

ما به دشنام از لب شیرین دلبر قانعیمبا جواب تلخ ما زان تنگ شکر قانعیم

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 5471

چند چون اخگر نفس در زیر خاکستر زنیمخیز تا از چرخ نیلی خیمه بالاتر زنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5476

ما پریشان حاصل خود را زمستی می کنیمخرمن خود پاک ما از باد دستی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5477

دست اگر کوتاه باشد آرزویی می کنیمزلف مشکین ترا از دور بویی می کنیم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5480

گر چنین از کف عنان توسن دل می دهیمرفته رفته پشت بردیوار منزل می دهیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5482

ز کوشش حاصلی غیر از غبار دل نمی یابمبه از افتادگی این راه را منزل نمی یابم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5486

ز شور عشق اگر گل بر سر دستار می بستمسر شوریده منصور را بر دار می بستم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5501

اگر دل را ز خاشاک علایق پاک می کردمهمان در خانه خود کعبه را ادراک می کردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5503

به هر حالی که باشد گرد گل همچون صبا گردمنیم نگهت که از گل در پریشانی جدا گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5507

به من گر درد و داغی می رسد خوشحال می گردمکه از لب تشنگی سیراب چون تبخال می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5508

ز گفت و گو سبک چون موج طوفان دیده می گردمز خاموشی گران چون گوهر سنجیده می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5509

به قدر آشنایان از خرد بیگانه می گردماگر خود در نیابم یک زمان دیوانه می گردم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5512

دل صد پاره خود را به زلف یار می بندممن این اوراق را شیرازه از زنار می بندم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5513

به پیغام زبانی از دهان یار خرسندمبه حرف و صوت از آن لبهای شکربار خرسندم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5515

زبان تا بود گویا، تیغ می بارید بر فرقمجهان دارالامان شد تا زبان در کام دزدیدم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5521

چنان سرگرمیی از شوق آن گلگون قبا دارمکه بر گل می خرامم خاراگر در زیر پا دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5534

من از گلبانگ رنگین روی گلهای چمن دارمعقیق نامدارم حق شهرت بر یمن دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5544

غبار خط یارم توتیا در آستین دارمبه دامن نور بینایی جلا در آستین دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5546

اگر چه دورم از درگاه راه یاربی دارمندارم هیچ اگر در دست دامان شبی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5547

نگاه گرم را سرده به جانم تا دلی دارممرا دریاب ای برق بلا تا حاصلی دارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5549

نیم بیدرد دایم پیچ و تاب ساکنی دارمچو نبض ناتوانان اضطراب ساکنی دارم

Saib TəbriziQəzəl2 dəq