Qəzəl 5890

آن همت از کجاست که منزل یکی کنیمبا آن یگانه دو جهان دل یکی کنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5903

وقت است که داغی به دل دام گذارمبرقی شوم و رو به لب بام گذارم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5912

هر چند ز پیراهن بحرست کلاهممانند حباب است نظر پرده آهم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5918

در پله آغاز ز انجام گذشتیماز مصر برون نامده از شام گذشتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5922

از صبر عنان دل خود کام گرفتیمآن طایر وحشی به همین دام گرفتیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5924

هرگز به خراش جگری شاد نگردیمگر تیشه شویم امت فرهاد نگردیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5926

مستانه سر شیشه می باز گشودیمدیگر در صد میکده راز گشودیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5934

ما فکر لباس و غم دستار نداریماندیشه سامان چو سر دار نداریم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5938

تا در خم این کارگه شیشه گرانیمچون طفل در آیینه به حیرت نگرانیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5941

دلم سیاه شد از بس که برکتاب گذشتمکدام روز سیه بود کز شراب گذشتم؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5946

چشم گشایش از خلق نبود به هیچ بابمدر بزم بیسوادان لب بسته چون کتابم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5949

چون چشم آبگینه، هر چند پاک بینمدر پرده خجالت، زان روی شرمگینم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5964

بده می که بر قلب گردون زنیم!ازین شیشه چون رنگ بیرون زنیم

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5967

سالکان را کی دل از اسباب می گردد گران؟خار و خس کی بر دل سیلاب می گردد گران؟

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5980

سوخته است از آتش گل اشتهای بلبلاننیست چیزی غیر بوی گل غذای بلبلان

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 5982

مبتلای آرزوی نفس را عاقل مخوانعنکبوت رشته طول امل را دل مخوان

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5986

با لب او کار دندان می کند سین سخنزین سبب کم حرف افتاده است آن شیرین دهن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5989

شمه ای از حیرت عشق است دل پرداختنبا هزار آیینه در کف خویش را نشناختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 5999

تا چون درویشان توان با گاه گاهی ساختناز سبک مغزی است با زرین کلاهی ساختن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6000

دل به حرف پوچ تا کی شاد خواهی ساختن؟مصحف خود چند کاغذ باد خواهی ساختن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6006

پیش اهل دل ادب منظور باید داشتنبا کمال قرب خود را دور باید داشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6012

به که غافل باشد آن سرو روان از خویشتنورنه خواهد گشت از غیرت نهان از خویشتن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6019

پیش هر تلخی نریزم آبروی خویشتنمی خورم قند از شکست آرزوی خویشتن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6027

می نشاند آن دهان تنگ را در خون سخنکار دندان می کند با آن لب میگون سخن

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 6028

می شود نقل مجالس چون شود شیرین سخنهمچو خون پنهان نمی ماند چو شد رنگین سخن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6032

باده با رندان صافی سینه می باید زدنحسن اگر داری در آیینه می باید زدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6035

تا به کی پوشیده از همصحبتان ساغر زدن؟در گره تا چند آب خویش چون گوهر زدن؟

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6038

چیست دانی عشقبازی، بی سخن گویا شدنچشم پوشیدن ز غیر حق، به حق بینا شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6040

عاقبت این مرغ وحشی زین قفس خواهد شدنبا نواسنجان قدسی همنفس خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 6041

شوق ما بال و پر جسم گران خواهد شدندار بر منصور ما تخت روان خواهد شدن

Saib TəbriziQəzəl1 dəq