Qəzəl 2547

سیر چشمی خاک در چشم سخاوت می کندمور این وادی سلیمان را ضیافت می کند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2555

شوق را آتش عنان دوری منزل می‌کندراهرو را منزل نزدیک کاهل می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2568

شرم حسن شوخ را کی پرده‌سازی می‌کند؟برق در ابر بهاران تیغ‌بازی می‌کند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2579

گریه من آب در جوی سحر می‌افکندناله من شعله در جان اثر می‌افکند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2581

آه افسوس از دل خونگرم ما گردد بلنداز شکست شیشه هر کس صدا گردد بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2584

حرف آن زلف از دل دیوانه ما شد بلنداین شب کوتاه از افسانه ما شد بلند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2592

نقش پردازان میسر نیست تصویرش کنندساده لوح آنان که می خواهند تسخیرش کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2594

من نه آن دریای پرشورم که خس پوشم کنندیا به گفتار خنک دلسرد از جوشم کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2596

غنچه خسبانی که از زانوی خود بالین کننداز شکست تن کمند شوق را پرچین کنند

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2597

هرکجا خوبان چراغ دلبری بر می‌کنندشمع را پروانه، آتش را سمندر می‌کنند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2608

منکران چون دیده شرم و حیا بر هم نهندتهمت آلودگی بر دامن مریم نهند

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2615

از سعادت در دماغش بیضه پندار بودمغز مغرور هما را استخوان در کار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2616

یوسف ما در دل چه بر سر بازار بوداین گل از صبح ازل شیدایی دستار بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2618

تا خیال آن بهشتی رو مرا منظور بودپرده های چشم حیرانم نقاب حور بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2621

در کنار دایه حسن او جهان افروز بوددر دل سنگ این شرار شوخ عالمسوز بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2623

دوش بزم از شور ما یک سینه پرجوش بودتلخی می محو در گلبانگ نوشانوش بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2624

شب که دامان سر زلف توام در چنگ بوددامن صحرای محشر بر جنونم تنگ بود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2639

هر دلی را طره جانان نمی گیرد به خودغیر ماه مصر این زندان نمی گیرد به خود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2643

چون خرامان از نظر آن سرو قامت می رودهمچو سیل از پیش، پای کوه طاقت می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2644

می کند یادش دل بیتاب و از خود می رودمی برد نام شراب ناب و از خود می رود

Saib TəbriziQəzəl3 dəq
Qəzəl 2647

چون رخ از می بر فروزی آب گلشن می رودچون شوی سرگرم، تاب نخل ایمن می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2648

در چمن چون حرف آن بالای موزون می‌رودسرو چون دزدان ز راه آب بیرون می‌رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2650

دل ز بی برگی جگردارانه در خون می رودتیغ از عریان تنی مردانه در خون می رود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2651

هر کجا حرف شراب ارغوانی می روداز دهان خضر آب زندگانی می رود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2653

دستگاه شور من از دامن هامون فزودچشم آهو پرده‌ها بر وحشت مجنون فزود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2670

کی به وصل از سینه عاشق تمنا کم شود؟نیست ممکن تشنگی از آب دریا کم شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2675

حرف زن تا بر لب عیسی نفس سوزن شودروی بنما تا سواد طوطیان روشن شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2690

کی به ناخن از دل غمگین گره وا می شود؟دست چون افتاد از کار این گره وا می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq
Qəzəl 2705

از گلستانی که بلبل روی گردان می شودشبنم رخسار گل اشک یتیمان می شود

Saib TəbriziQəzəl2 dəq
Qəzəl 2713

دل نظرگاه خدا از ترک عصیان می شودچون هوا مغلوب شد تخت سلیمان می شود

Saib TəbriziQəzəl1 dəq